Od nowa, odNowa...

Drzewo wiadomości

2012-01-15T08:36:00.004+01:00

To był tydzień wiadomości dobrych i złych. Kalejdoskop zdarzeń i emocji. Zapamiętam go. Zmienił coś w życiu i będzie zmieniał. Usłyszałam kiedyś, że wszechświat jest obojętny; to, co się w nim dzieje nie ma emocji i nic nie oznacza, dopiero gdy przepuścimy to przez siebie, nabiera trzeciego wymiaru emocji. To prawda. Chociaż z drugiej strony wykluczałoby to istnienia dobra i zła. Obiektywnego. A może nie? Jestem skołowana. Pełna sprzeczności, choć z przewagą smutku. Wielką przewagą. Przyszłość w kolorach bieli i czerni. Będzie, co ma być. Ateistyczny fatalizm.

Rok 2012 ogłaszam...

2012-01-05T10:50:00.003+01:00

Rokiem Podróżowania!

To będą podróże małe i duże. Mam już dobry plan na najbliższe miesiące. Zaczynam w przyszłym tygodniu i tak na razie do maja. A potem się zobaczy, gdzie dalej oczy i nogi Człowieka poniosą.

Będzie Górzyca, Londyn, Kathmandu. Potem Zalew Szczeciński, delta Świny i Kamminke (Niemcy). Zatem to tu, to tam. Tam-tralalam!

A teraz może wreszcie śniadanie, skoro od siódmej rano przerzucam węgiel na przodku...

Stara baba, a ciągle się dziwi!

2012-01-03T21:11:00.004+01:00

To o mnie. Stara, baba i zadziwiona - wszystko się zgadza.

Zaczęłam dziś czytać książkę. Alleluja. Bo ostatnio czytam tylko służbowo. Wstyd.

No więc czytam, co następuje (i z zazdrości me ciało zielenieje... odcień przejrzałego kiwi lub zmarzniętej sałaty - co kto woli):

"Iść, to znaczy oczekiwać i uzbrajać się w cierpliwość.

Kiedy się odwracam, mam wrażenie, że stoję w miejscu. Narzekam, gdy widzę, jak blisko jest stacja benzynowa, którą minęliśmy dawno temu. Sonia odwrotnie. Jest wspaniała. Nie skarży się, choć lekko kuleje po naszych wczorajszych wyczynach. Każdy dzień spędzony razem z nią jest wyznaniem miłości.

Na nieuniknione pytanie: "Dlaczego szedł pan przez trzy lata na piechotę?" mógłbym odpowiedzieć: "Aby dzielić z żoną każdą sekundę jej życia". Reszta to ozdobniki."

/Sonia i Alexandre Poussin "AFRYKA TREK od Przylądka Dobrej Nadziei do Kilimandżaro"/

Kupcie, czytajcie, nie oszalejcie! Ja oszalałam...

Miałam...

2011-12-30T17:33:00.004+01:00

położyć się na chwilę drzemki, zanim wpadnie tu hałastra. Tak się pisze, przez samo "h"? Kurde. Więc co to ja chciałam... a! Noworoczne postanowienia. Dziś, bo jutro się na pewno nic nie uda ani postanowić, ani tym bardziej zapisać, więc, że tak się wyrażę, pojadę strumieniem świadomości, czyli co mi tam ślina na język przyniesie, zobaczmy:

1. yyyyyyyyy... CHCĘ/MUSZĘ się bardziej wysypiać!

2. robić jeszcze więcej zdjęć. różnych. cyfrowych/lomo/analog/horizon/rentgen... nie, nie, trochu się zagalopowało dziecko, iphone, what EVER works!

3. czytać, czytać, czytać!

4. pisać, pisać, pisać!

5. podróżować! mam powiedzieć na głos, co mi się marzy? statek marynarzy! A poza tym parę innych miejsc, które chcę odwiedzić... Albania, Mozambik, Kazachstan. Mongolia... wszystko się za Chiny nie uda! grrrrr.

6. zrobić swój projekt kryminalny od początku do końca! dobrze, fajnie, udanie! proszę, proszę, proszę - niech mnie wena plus natchnienie w tej kwestii nie opuszcza

7. no i rzecz chyba najważniejsza wreszcie: być lepszą mamą... mieć więcej cierpliwości. AMEN!

reszty grzechów przyszłych nie pamiętam.

SZCZĘŚLIWEGO NOWEGO ROKU DLA WSZYSTKICH!

(Po)Kuszenie

2011-11-03T08:06:00.003+01:00

Trudno powiedzieć, po co, na co i dlaczego. Po co tam poszła? Na co jej to było? I dlaczego zaraz nie wyszła? Sama nie potrafi tego wytłumaczyć nawet w najprostszych słowach. Po prostu: przed tym miejscem zawsze czuła rodzaj lęku pierwotnego. Spełniały się tam wszystkie jej sny: te najpiękniejsze oniryczne fantazje i te senne koszmary, które spychały ją na samo dno strachu.

Cukiernia... Rozkosz podniebienia, zmierzła zaraza dla, jakże chętnych do przybierania, bioder...

Poszła, bo miała chęć na rurkę z kremem. Na co jej to było, skoro zamiast jednej pochłonęła dziesięć? I dlaczego zaraz nie wyszła, tylko czekała, aż z pieca wyjdą w trójszeregu gorące jak sam diabeł czekoladowe ciasteczka...? Diabeł znowu był górą. Dna upadku dopełniła porcją jabłecznika z drzewa wiadomości dobrego i złego. Ech. Ta Ewa nigdy się nie nauczy, Adamie.

Serial

2011-10-15T23:42:00.003+02:00

To niemożliwe - powiedział lekarz. Pani nie powinna żyć... z medycznego punktu widzenia.

Ale żyję, jak pan widzi. Tylko... co to za życie. - powiedziała tłumiąc złość.

Ma pani zupełnie wyżarty środek - kontynuował medyk. - Jak lej po bombie. Co się stało?

Nic właśnie. W moim życiu się zupełnie nic nie dzieje - odparła. Ubrała się szybko i wyszła z gabinetu.

Szła ulicą. Nie chodnikiem, a ulicą. Przyglądała się swojemu fragmentarycznemu odbiciu w wąskiej, długiej kałuży wzdłuż wybrukowanego rynsztoka. Tyle właśnie miała - fragmenty. I nawet nie da się ich posklejać do kupy, bo do siebie nie pasują. Bezsensowna układanka. Dziś odczuwała to silniej niż wcześniej. Rozpad stawał się powoli kompletny. Jakby tego było mało wszystko wskazywało na to, że nie da się go uniknąć. A może to i lepiej? Czas dokonany tylko pozbawi ją resztek złudzeń. Nie zacznie wszystkiego od nowa, bo już nic nie będzie możliwe. Taki mało spektakularny koniec.

Weszła do domu, spojrzała w lustro. Pozostały tylko resztki człowieka. Trudno już było rozpoznać, że ma niebieskie oczy, całkiem udany profil, małe, zabawne uszy. Wyglądała, jak z obrazu Picassa. Do rana powinno być po wszystkim. I dobrze. Rozpad ciała, w przeciwieństwie do rozpadu duszy, bolał. Choć właśnie zaczął się etap, kiedy i ten ból zaczął się rozpadać. Do rana będzie już po wszystkim. Tylko jedna rzecz ją martwiła. Nie skończy oglądać ulubionego serialu. Już nigdy się nie dowie, czy Jerzy zdradzał Katarzynę, czy nie. A jeśli tak to z kim. Z tą rudą Sylwią, czy Żanetą nimfomanką. Z dwojga złego lepsza ruda... Żadne męki piekielne nie mogą się równać z tą niewiedzą, z którą przyjdzie jej spędzić wieczność. Szlag by to wszystko najlepiej trafił. I to od razu.

Pan B.

2011-10-12T22:41:00.003+02:00

Pan B. to był taki spryciarz, że sam jeden potrafił zrobić coś z niczego. Ktoś mógłby powiedzieć, że to takie nic. I do pewnego stopnia miałby rację. Tylko co z tego?

Pan B. jak na Pana B. przystało miał długą, siwą brodę. Czas odmierzał na dni, nie na godziny. Wyobraźnię miał przy tym nieograniczoną i nie skrępowaną, choć od początku swej działalności stawiał na stereotypy. Że jak jest czarne, to musi być i białe: tym sposobem rozdzielił światłość od ciemności. Że jak sucho to i mokro. Więc ogień gasił wodą. I na odwrót. Czy tam jakoś tak. Że jak mężczyzna, to i kobieta. No i wreszcie, że niby jajko, to i kura. Potem poszło już i łatwiej, i szybciej: mądre - głupie, stare - młode, ciepłe - zimne, bogate - biedne, czyste - brudne, chude - grube, itp. Szał twórczy doprowadził do nadwątlenia sił. Znużenia i braku konceptu z przepracowania. I mimo, że wbrew obiegowej opinii, nic jeszcze nie było gotowe, Pan B. siódmego dnia odpoczął. Wypiął się, mówiąc po ludzku, i dał sobie siana. Co było dalej? Klechdy i podania nic nie mówią o tym, że dnia ósmego wstał i dokończył dzieła stworzenia. Czyli przekładając na nasze - zbumelował. Odpuścił. Wypiął się na resztę roboty, udając się gdzieś. Czy wróci dokończyć? Czy prowizorkę zostawi? Nie wie nikt.

Król Słońce.

2011-10-07T10:52:00.004+02:00

Ludwik XIV, Król Słońce wstał dziś bez humoru. Służba ubrała go bez pośpiechu jak zwykle. Oblicze miał chmurne. Dziś audiencji nie będzie. Przejdzie się tylko po wersalskim ogrodzie. Potem posłucha trochę muzyki i chyba wcześniej się położy. Gdyby żył w nieco późniejszych czasach, mógłby umilić sobie chandrę telewizją lub dobrym filmem w jakości hd. Może wybrałby jakąś grę na konsolę? Ale Król Słońce o tym nie wie. Nie wie też, że gdyby los rzucił go nieco dalej w przyszłość, zły humor mógłby ulecieć przez otwarty dach sportowego coupe jakiejś luksusowej marki. Albo zniknąć pod palcami wprawionej masażystki z ekskluzywnego salonu spa gdzieś na egzotycznej wyspie, na którą mógłby polecieć na pokładzie swojego prywatnego odrzutowca, którego wnętrze zaprojektował Armani, albo inny Versace. Ale Król Słońce o tym nie wie. Gdyby wiedział, ile traci przez złośliwy los, który wydobył go z łona matki o kilka wieków za wcześnie, pewnie wpadłby w jeszcze większą gorycz. A tak... jest tylko trochę nieswój. I nic go nie obchodzi niekorzystny kurs franka szwajcarskiego i ciemne chmury zbierające się nad firmą, którą wczoraj osierocił Steve Jobos - Król Słońce od Jabłuszka.

Opowiadanie w pięć minut

2011-10-06T09:41:00.004+02:00

Czas - start.

Wojciech Trębacz, urodzony w kwietniu, popołudniową porą. Zawód wyuczony - protetyk, zawód wykonywany - Mistrz Ceremonii. Uczulony na truskawki, sierść psa i wodę kolońską określonej marki. W wieku piętnastu lat wyrżnęły mu się wszystkie ósemki. Na raz. Opuchnięte dziąsła okładał plastrami cytryny. Od tej pory na to wspomnienie zawsze w ustach zbiera mu się ślina. Dużo śliny. Nigdy nie miał powodzenia wśród dziewcząt - wysoki, chudy, śpioch. W sporcie brak wyników. Nie miał czym imponować płci pięknej, wybrednej. Dzisiejszego poranka długo myślał nad właściwym doborem słów. Rodzina żegnała seniora rodu - sędziwego i posępnego pana Fryderyka, za którym nikt z bliskich nie przepadał. Ale że każdemu zapisał niewielka fortunę - trójkątny wycinek tortu milionera - to każdy czuł w sercu coś na kształt wymuszonej wdzięczności. Więc jakimi słowy powinien pożegnać Fryderyka? W imieniu najbliższych?

Minęło pięć minut.

Koniec.

Najnowsze dziecko...

2011-06-10T15:04:00.000+02:00

Niedzielne popołudnie w domu wariatów.

2011-05-08T19:44:00.005+02:00

PKP

2011-05-01T21:23:00.010+02:00

Ostatnio, po ponad... chyba dwuletniej przerwie (a może i dłuższej), skorzystałam z usług PKP. I oczywiście, niezawodnie, pociąg miał opóźnienie... Jak to dobrze, że są rzeczy na tym świecie, które niezmiennie trwają. Bez względu na porę roku, aktualnie rządzącą partię, rosnącą cenę benzyny i żywca wieprzowego... (tego ostatniego akurat pewna nie jestem, ale co mi tam!).

A więc pociąg-story...

Posezonowo

2011-04-18T09:19:00.003+02:00

Byłam w górach. Krótko. Góry po sezonie są wielce przyjemne. Zrobiłam kilka zdjęć. Na przykład koguta. To mnie popchnęło do pewnej decyzji. Tak, tak - obserwowanie koguta! Aż dziw bierze, jakimi dziwnymi ścieżkami wędrują ludzkie myśli. No więc obserwując tego koguta, o jurnym temperamencie, co nie ma większego związku z tą sprawą, doszłam do wniosku, że... za dużo czasu spędzam przy komputerze. Nie mówię tu o pracy - w końcu z tego zupełnie przyjemnie sobie żyję. Ale poza pracą lwią część tzw. czasu wolnego także spędzam przed komputerem! Po kiego grzyba, ja się pytam! Więc podjęłam pewne kroki i postanowienia. Mniej wirtualu, więcej realu! Że tak jeszcze na sam koniec sprawy rozwodowej ze światem wirtualnym zapostuluję. Może to nie będzie rozwód, złe słowo, ale wydatne zmniejszenie dawki. Czego także i innym z serca życzę.

A, i oczywiście, dziękuję Ci kogucie! Mam nadzieję, że nie skończysz w rosole.

Być kobietą, być kobietą...

2011-04-07T09:10:00.004+02:00

Przyszłość

2011-04-03T21:31:00.006+02:00

Oto moja strategia na najbliższą pięciolatkę, Psze Państwa:

Sprawozdanie z tego i owego

2011-04-01T21:18:00.004+02:00

Tydzień pełen bagiennych wyziewów rzeczywistości obsranej:

-podejrzewam, że pies znowu chory :(

-jakaś palcem robiona kobita popieprzyła mi ofert wymiany telefonu - efekt: burdel jak ta lala, ale kasę wzięli. teraz weź to człowieku i odkręć...

- w pracy... jak to w pracy - reszta jest milczeniem.

- w domu... jak to w domu - syf, kiła i mogiła, bo nie ma czasu na deratyzację i dezynfekcję.

- w lodówce... echo zdechło z głodu.

- w głowie... też coś zdechło i się rozkłada.

ogólnie nieszczególnie, ale przecież nie narzekam wcale.

Dobrze, że na dobranoc usłyszałam: "Kocham cię, mamo".

Więc co? Bilans wychodzi na plus...

Poniżej dzisiejszy obiad.

Cześć i czołem, kluski z rosołem.

Model na etacie..

2011-03-29T19:51:00.004+02:00

Wroclove muzyką stoi...

2011-03-25T14:37:00.004+01:00

Pochwała głupoty.

2011-03-24T08:06:00.003+01:00

Mój Dziadek, profesor zwyczajny filozofii, który spędził podczas II wojny światowej ponad dwa i pół roku w różnych obozach koncentracyjnych, między innymi w Auschwitz, uważał, że język niemiecki jest najpiękniejszym językiem świata, prawdziwym językiem poezji i literatury pięknej. Nigdy po tych tragicznych przeżyciach obozowych nie nienawidził Niemców. Nienawidził tylko głupotę. Organicznie. Odziedziczyłam tę nienawiść w genach. Jak dotąd szczęśliwie dryfowałam przez życie, skutecznie omijając archipelagi głupoty w czystej formie. W końcu mój statek niewydarzony zahaczył był o jedną z nich. Wydarzenie godne pożałowania skłoniło mnie do dziwnej reflesji natury fizjo-logicznej. Otóż okazuje się bowiem, że aby żyć, człowiek z gatunku homo sapiens (o, ironio) nie musi posiadać ani używać mózgu. W ogóle!

W krótkim czasie spodziewam się co najmniej nominacji do Nagrody Nobla w związku z powyższym odkryciem.

Dziękuję za uwagę i pozdrawiam lasy państwowe.

Bliskie spotkania trzeciego stopnia...

2011-03-17T08:38:00.007+01:00

... gdy kultura wschodu spotyka się z kulturą środkowego zachodu. Tak nam rośnie nowoczesny kosmopolityzm. Nie tylko kulinarny. Egzotyczne sushi zmienia się w swojsko brzmiące "siusi". A z tego miejsca skojarzeniowo blisko zarówno do nocnika, jak i syndromu dnia poprzedniego...

Z cyklu: to se newrati.

2011-03-09T18:38:00.004+01:00

Bezmiar Beztrosk...

Mucha

2011-02-27T22:42:00.004+01:00

Obudziła się, franca jedna, i mi tu bzyka. Dobrze, że nie "się". Choć wiosny tchnienie budzi instynkty wszelakie. Te od/do bzykania też. Nie tylko muszego.

Musze bzykanie pobudziło koty. Nie do bzykania - na szczęście - a do polowania. Na muchę bzykającą. Dobrze, że nie "się". Wówczas mogłoby dojść niechybnie do mordu na tle seksualnym. Do zbrodni tej jednakowoż nie doszło, bo towarzystwo muszo-kocie się znudziło. Bzykaniem i polowaniem. Zatem historia niedokończoności starań, jakich wiele. Ludzka historia w alegorii muszo-kociej z pieprzykiem. Wszak od bzykania wszystko się zaczęło... a skończyło się jak zwykle.

Dobranoc i miłego bzykania. Muchom i nie tylko.

Tyłem do przodu.

2011-02-23T21:53:00.004+01:00

Ostatnio taki czas, że praca. Potem praca, w przerwach praca. Doszłam już do takiej paranoi, że praca też się śni. Tyż piknie. Oprócz pracy życie. Trójwymiarowe. Dzieje się różnie. Trwa ścisłe obcowanie z pierworodnym, który nie ustaje w wysiłkach i wyrabia trzysta procent normy, by matulę zaskakiwać. "Siurowe mięsio śpadło do donicki i było zepsiute, poleciało siamolotem, a potem psisiedł księzić..." Po kim On to ma????

Dziś postanowiliśmy pojeździć na ruchomych schodach. Ot, żeby było jakoś inaczej. Odkryłam, że jak się jeździ tyłem, a potem usiłuje z nich zejść, to jest dziwnie. I można się pięknie wypierniczyć. Czyli to prawda, co mówią z tą grawitacją. Zawsze psuje zabawę. W ogóle, gdyby nie te wszystkie fizyczne ograniczenia, to byłoby jakoś prościej.

Aha, jeśli ktoś zaposiadł był wiedzę, jak zbudować czasowstrzymywacz domowym sposobem, albo maszynę do teleportacji, to proszę o kontakt. Pan Bóg w dzieciach wynagrodzi...

Dostało mi się.

2011-02-23T21:35:00.003+01:00

Od Idy, za co pięknie dziękuję i w pas się kłaniam :)

Trochę się wyłamię z regulaminu przyznawania tego wyróżniena, ale ten typ już tak ma, i chciałam wyróżnić wszystkich. Bez wyjątku, którzy ten zimowy cholerny czas jakoś pozwalają przetrwać przy zdrowych zmysłach.

To pisałam ja.

Cześć i czuwaj!

Kota mam...

2011-02-21T07:38:00.006+01:00

... nie jednego. I psa. I dziecko typu syn, model: hard. Czasu nie mam. Pomysłów trochę mam. Marzeń kilka. Umięjętności różnorodne: ostatnio najsilniej trenowana "jakniezwariowaćdocna". Mam, cholera, śnieg w ogrodzie. A chęć mam na wiosny tchnienia. Mam okropnie pomalowane paznokcie, mam też trochę pozamiatane, ale kurz ciągle tu i tam. Mam ochotę ciągle spać. I nie mam pojęcia, co dalej...

WIOSSSSSSNA!

2011-02-10T20:52:00.004+01:00

Nie widać jej, ale ja ją czuję, jak pismo nosem! Psze Szanownych Zgromadzonych! Jest, jeszcze się nie materializuje, ale niechybnie przyszła. I niech mi tylko ktoś powie, że jest inaczej...

Się napaliłam...

2011-02-01T20:55:00.007+01:00

Dziecięciem będąc, już nie w kołysce, dopadła mnie piromania. Swego czasu paliliśmy wszystko, co się dało. Kiedyś pisałam tu już chyba o bodaj najdziwniejszym ognisku naszego (dzieciakowego - przyp. autora) autorstwa - mianowicie rozpalonym na psiej kupie - larwami much, jak dobra kasza skwarkami, nadzianej... Ale, ale. Nie o tym, nie o tym.

Więc się napaliłam - jak szczerbaty na suchary bez mała. Kulinarnie się zrobiło, bądź stomatologicznie, a ja wcale nie o tym. No... poniekąd. Bo jak się podróżuje, to się i zakosztuje zamiejscowej kuchni. A i w zęby można dostać, jak się w kulturze miejscowych człowiek nie rozezna w porę...

Bowiem:

podróż mi się we łbie uroiła. I to nie byle jaka. Daleko, daleko, za góry za lasy... Do tej pory o Islandii rozmyślałam, ale dziś zbieg okoliczności (a dupa, bo nie prawda, bo sprowokowany był!), no więc nie taki znowu zbieg okoliczności, pchnął mnie w inne świata regiony.

Buthan.

Cudnie.

Ech...

Zimą jest zimno...

2011-01-31T20:30:00.004+01:00

czyli łodwieczne prawa natury. Aż chce się palić na okrągło, pani kierowniczko!

Horyzont.

2011-01-31T08:04:00.003+01:00

Dziś niewidoczny. I ten za oknem, i ten metaforyczny. Wszystko zamglone. Biało to widzę. Nadeszła już taka pora, że myślę o lecie. Nie wiośnie, którą lubię najbardziej, ale o lecie. Takim ciężkim, wonnym, dusznym. Wtedy horyzont widać najlepiej. Czasem drży w cząstkach rozgrzanego powietrza. Ale jest. I ten za oknem, i ten metaforyczny. Zatopiony w błękicie. A tu dupa - mówiąc wprost i bez upiększeń, choć dupy potrafią być całkiem, całkiem. Ta nie jest. To raczej dupa z rodzaju tych estetycznie nie do zniesienia. Blada, nijaka. Więc wszystko wskazuje już na to, że osiągnęłam dno znużenia i zmęczenia. Bo dupę widzę. Z reguły dno to dobra wiadomość, ja poszukuję drugiego, albo i trzeciego. Dopiero wtedy przyjdzie się odbić. A tymczasem dobiję się takim oto obrazkiem. A co. Pół godziny w takich okolicznościach przyrody i dupa przestałaby być blada. Liznęłaby słońca i wszystko byłoby znowu, jak trzeba. Ech...

Spacerowo.

2011-01-25T08:06:00.007+01:00

Spacerowanie, w myśl zasad oświeceniowych, łączy ze sobą przyjemne z pożytecznym. Człowiek dotlenia sobie baniak, czy co tam ma w miejscu powszechnie uznawanym za głowę, rusza odnóżami, odwłokiem, a do tego cieszy oko widokami. Dobrze, gdy podczas takiej wyprawy ma towarzysza: niemego (typu zwierz), lub mego (typu dziecko). O ile z towarzyszem mym trzeba mieć oczy dookoła baniaka, czy co tam się ma w miejscu powszechnie uznawanym za głowę, o tyle w towarzystwie osobnika niemego, można wzrok skupić na czymś innym: na przykład wizjerze aparatu.

Zalet spacerowania jako takiego, bez względu na okoliczności towarzyszących nam kreatur, przecenić nie sposób. Dlatego ja ostatnio oddaję się temu zajęciu nie tyle z konieczności, choć takoważ zachodzi jednakowoż, o tyle z pasji. Nie zawsze szewskiej.

Tymczasem, korzystając z okazji, że jestem na żywo w internecie, chciałabym zaprezentować badyle, okiem z baniaka, czy co tam się akurat zaposiadło było w miejscu powszechnie uznawanym za głowę, zaobserwowane...

Chmurki wróżą pogodę?

2011-01-24T08:40:00.000+01:00

Kolor stop!

2011-01-18T08:14:00.004+01:00

Moja mama... (cz.8 - ostatnia)

2011-01-16T22:01:00.002+01:00

Gdy znowu przyszedłem do szpitala, jej łóżko było już puste. Położna mi powiedziała, że właśnie szykują wypis. Znowu się śmiała, że ja taki niezorientowany, ale że się niedługo przyzwyczaję. Dziecko wiele w życiu zmienia. I poszła. A ja spotkałem dziewczynę na korytarzu. Uśmiechnęła się na mój widok. Usiedliśmy obok siebie. W ramionach trzymała córeczkę.

-Chciałbyś być jej ojcem? – zapytała. Popatrzyłem na nią. Potem na to diabelnie maleńkie dziecko. -Przecież… się nie znamy… -Jak to nie. – uśmiechnęła się – Przecież się znacie. Od urodzenia. Znowu się uśmiechnęła. Ja nie chciałem nic mówić. Ale powiedziałem. -Ja miałem urodziny, jak ona się urodziła. -Wszystkiego najlepszego. – powiedziała dziewczyna. – Chyba się trochę wprosiłyśmy. -Nie szkodzi. Dziewczyna mnie pocałowała. Ja też ją pocałowałem. Potem już razem się całowaliśmy. Jak szaleni. Położna bez słowa wręczyła nam wypis.

Wiesz, mamo, ja już nie wrócę pod most. To był w ogóle głupi pomysł z tymi mostami, chociaż dzięki temu spotkałem dziewczynę. Ma na imię Baśka. Ładnie, prawda? Baśka położyła głowę na moim ramieniu. Dziecko się obudziło. -Chciałbym wam coś dać – powiedziałem. – Ale nie mam za wiele. Mogę dać krew, szpik, albo nasienie… Dziewczyna zaczęła się śmiać. Ja też. A więc tak to jest, jak człowiek jest za. Za… kochany.

Moja mama kochała trzy razy. Ja teraz już też. Na tych jej ziemiach odzyskanych. A, nie powiedziałem jeszcze, że za oknem, w nocy, w szpitalu, kiedy Baśka rodziła, widziałem pociąg. Nocny skład. Pospieszny, druga klasa. Wstążka światełek wiła się przy rzece. Śpij dobrze, mamo. Kocham cię. Kocham.

Moja mama... (cz.7)

2011-01-15T16:02:00.001+01:00

Nie wiem sam, jak to się stało, ale znowu znalazłem się na tym korytarzu. Wczoraj w nocy nie było tu prawie nikogo, dziś był spory ruch. Dzieci, ojcowie, położne, matki. Szczerze mówiąc, teraz żałuję, że tu przylazłem. Co ja sobie wyobrażam!

-Cześć. – usłyszałem za plecami znajomy głos, który wczoraj głównie jęczał. Obejrzałem się. To była ona. Poszliśmy do pokoju. Oprócz niej była tam jeszcze jedna młoda matka. Ale spała. Dziewczyna podprowadziła mnie do okna. Pokazała mi dziecko. Było spokojne. Spało. Dziewczynka. To powiedzieli mi już wczoraj.

Przez chwilę nic nie mówiliśmy. Dziewczyna patrzyła na mnie. Ja nie mogłem nic powiedzieć. Moja mama… mamo, przecież ty zawsze tak samo na mnie patrzyłaś… Poczułem łzy. Swoje i jej. Tej dziewczyny. Bo mocno przytuliła się do mojej twarzy. Potem wyszedłem. Nie mogłem tam dłużej zostać.

Moją drugą noc bez domu spędziłem pod innym mostem. Ale nie wiem, jakim. Nie mogłem myśleć o nazwach, skoro tyle rzeczy we mnie nienazwanych. Myślałem o tej cholernej ziemi odzyskanej, o tym pociągu, który widziała mama co noc w tym szpitalu, przez okno, jak mnie urodziła. Myślałem, że już jej nie ma i o tym, że jej zdaniem, trzeba coś z siebie dać. Myślałem, że nic nie mam, oprócz siebie. A potem, że nigdy nie poznałem swojego ojca. Że ta dziewczyna w tym szpitalu ma taką piękną twarz. I że chciałbym na tę jej twarz jeszcze trochę popatrzeć. I że to pragnienie, które mnie tak wypełnia od środka to chyba jest miłość. I że jeśli to jest miłość, to ja jestem za. Jestem za… Jestem za… kochany. Tak czy nie?

Moja mama... (cz.6)

2011-01-14T10:42:00.001+01:00

Teraz, w środku nocy, siedzę na krześle. Dookoła mnie szpitalny korytarz. Blade zielonkawo-niebieskie światło jarzeniowe. Lamperia, linoleum. Zapach. Tydzień temu też tak siedziałem, tylko w innym szpitalu. Wtedy właśnie umierałaś, mamo. Teraz nikt nie umiera. Teraz rodzi się życie. A położna patrzy na mnie i się uśmiecha. - Ma pan piękną córeczkę. Pięćdziesiąt pięć centymetrów i dużo włosów. Ja nic nie mówię. Czuję, że sprawiłbym zawód tej kobiece, gdybym powiedział: „ale to nie moja córka“. Więc milczę. Za chwilę wstaję i chcę wyjść. -Niech pan zaczeka! Nie chce pan jej zobaczyć? – znowu położna. I znowu się śmieje, że ja taki zakręcony i nieporadny jak każdy młody ojciec. Ja chcę powiedzieć, że to pomyłka, ale słyszę twój głos, mamo, w głowie! Pierwszy raz odkąd umarłaś! Teraz się do mnie odzywasz?! Właśnie teraz?! Więc idę za położną. Położna wręcza mi zawiniątko. Dziewczynka jest leciutka i śpi. Jestem przerażony. Uciekam. Nie chcę tu już być. Nie mogę.

Moja pierwsza noc pod mostem była krótka. Spałem zaledwie dwie godziny. Ten poród zupełnie wytrącił mnie z równowagi. O ile w ogóle znajdowałem się w stanie równowagi. Otwieram oczy. Jest szaro. A ty, jak gdyby nigdy nic, siedzisz koło mnie. -No, nie, mamo! To nie jest fair! Ty nie żyjesz! Leżysz sobie w tej twojej ziemi odzyskanej! – buntuję się na głos. -Już więcej nie przyjdę. I nic nie będę mówić. Po prostu chciałam na ciebie popatrzeć, jak podejmujesz najważniejszą decyzję. Warto, żebyś ją podjął, nie uważasz? – patrzyła na mnie po swojemu. A ja co… wzdycham tylko. Co ja mogę. Co ja mogę?!

Zacząłem zbierać swoje rzeczy. Przeszedłem obok krzaków, w których znalazłem tę rodzącą. Jak często zdarzają się takie rzeczy? Musiałem o tym przez moment pomyśleć. Mama umarła, kumpel kazał się wyprowadzić, los wybrał dla mnie to miejsce do spania, a wczoraj były moje urodziny. Mówi mi to coś? Czyżby słowo na „p“?

Poczytam ci, mamo...

2011-01-13T20:40:00.006+01:00

Kraj, obraz...

2011-01-12T14:47:00.007+01:00

Takie to dziś okoliczności przyrody...

Poważnej, wiatrem potarganej.

Moja mama... (cz.5)

2011-01-11T17:06:00.001+01:00

Nad wyborem pierwszego o mostu nie zastanawiałem się zbyt długo. Rozłożyłem stary plan miasta na ławce, zamknąłem oczy, wycelowałem na oślep i ślepy los zadecydował za mnie. Jaki to komfort, że jest coś, co za mnie zadecyduje! Gdybym sam miał wybierać, trwałoby to pewnie całą noc! I już. Plan by się zupełnie nie powiódł. A tak idę spać do samego centrum! Pod most Warszawski! Zaczynam z wysokiego C!

„Daj coś z siebie innym, Paweł. Nie można przeżyć życia tak sobie o. Trzeba coś z siebie dać, choćby coś zwykłego, małego. Ja innym dałam ciebie. Nie myśl sobie, że to takie nic. Jesteś dobrym chłopakiem, tylko nie chcesz w to uwierzyć.“ – nie raz zachęcała mnie moja mama. Tylko właściwie do czego? Mógłbym oddać krew, szpik, albo nasienie. I co? To już by było to „danie czegoś z siebie“? Takie to proste? Halo! Słyszy mnie ktoś?! Pod mostem byłem sam. Zrobiło mi się dziwnie. Poszedłem trochę pospacerować. W końcu rozbolały mnie nogi. Czy zawsze musi być jakieś „ale“? Jakieś coś, co idzie nie tak? Przepraszam, ale jestem jakiś poirytowany.

Siedziałem prawie przy samej rzecze. Tu brzeg schodził do wody łagodnie. Latem to mógłbym się nawet wykąpać. Co z tego, że to brudna Odra. Ganges też nie jest czysty. Ciekawe. Chciałbym pospacerować kiedyś nad Gangesem. Zjadłbym kotleta. I popił kefirem. I poczytał dobrą książkę. A może obejrzał coś w telewizji? Wstawił wodę na herbatę, wziął pilota do ręki i popstrykał; poskakał między kanałami. Pragnienia człowieka bezdomnego. Krążą wokół domu. A tymczasem kanał mam tuż, tuż. Tylko, że nie telewizyjny.

Usłyszałem coś. Dziwny jęk. Będę się chyba musiał przyzwyczaić. Albo i nie. Ten dźwięk jest naprawdę dziwny… Wstaję. Muszę to sprawdzić.

W krzakach, kilkadziesiąt metrów ode mnie leżała dziewczyna. Była cała spocona. Nie mogła złapać tchu.

- Pomóż… - usłyszałem. Więc pomogłem.

Wściekłość i wrzask.

2011-01-10T13:19:00.004+01:00

Świetna książka. Ten widok mi o niej dzisiaj przypomniał. Widok odnalazł mnie w lesie. Poczułam tęsknotę za czymś ciepłym. Wróciłam do domu i zrobiłam sobie herbaty. To jednak nie to. Sweter też pudło! Wiosna, lato... tego mi trzeba. Dla ciała, dla duszy.

Póki co - tylko wściekłość i wrzask. Nieustannie. Zimowych nastrojów impresje...

Moja mama... (cz.4)

2011-01-10T09:02:00.002+01:00

Kiedy wyszedłem z urzędu, pomyślałem, że jestem strasznym sukinsynem. Użalam się nad sobą, jakby to mnie stała się jakaś krzywda. A to przecież moja mama umarła, nie ja. To jej serce stanęło, nie moje. To ona już nie oddycha, nie patrzy na to swoje ukochane miasto, nie pójdzie już więcej na spacer. Ja mogę zrobić co chcę, tylko, że nie wiem, co to mogłoby być. Więc kto z nas dwojga powinien był odejść? Raczej nie ona…

Poszedłem na tory. Na wiadukt przy Bogusławskiego. Mojej mamie zawsze kojarzyłem się z pociągiem. Takim nocnym, jesiennym składem. Pospiesznym, z wagonami drugiej klasy. Kiedy mnie urodziła i była w szpitalu, ja noc w noc płakałem. Chyba z żalu, że musiałem z niej wyjść. Nigdy potem nie jest człowiekowi już tak dobrze jak u mamy. Więc ja tak bardzo płakałem, a ona trzymała mnie przy piersi i karmiła patrząc w ciemne okno. Z nieodległych torów dobiegał cichy świst. Taki dźwięk pociągu z oddali. Smutny dźwięk. A potem wstążka światełek wijąca się przy rzece. To ja. Paweł. Trzydzieści jeden lat później.

Kiedy wieczorem pakowałem swoje rzeczy, postanowiłem, że będę mieszkał pod mostem. W tym cholernym mieście, w którym się urodziłem i w którym nikt nie chce dać mi pracy, jest sto siedemnaście mostów i kładek. Nie wiem, czy tak jest na pewno, bo nie liczyłem, ale już wkrótce to sprawdzę. Przed wojną było ich trzysta trzy. Jak ten dywizjon. Nie wiem czemu, ostatnio wszystko kojarzy mi się z tą cholerną wojną. Może dlatego, że jestem pod okupacją rzeczywistości? W każdym razie sprawdzę, jak to jest z tymi mostami, bo będę pod nimi mieszkał. Codziennie będę spał pod innym. Tak to sobie wymyśliłem. Mamo, możesz być ze mnie dumna! Jesteś?

Moja mama... (cz.3)

2011-01-08T08:10:00.001+01:00

Następnego dnia obudziła mnie szara godzina. Podobno o tej porze (dnia i roku) ludzie lubią popełniać samobójstwa. O ile można tak w ogóle powiedzieć. Czy można lubić coś, co pozbawia cię życia? Chyba można, skoro tego życia się już nie lubi. Gdybym ja teraz przestał lubić swoje, mógłbym to zrobić. Okoliczności są sprzyjające. Jestem sam, jest cicho i mam niezbędny sprzęt. Więc na tym właśnie polega moja wolna wola. Mogę się zabić, ale nie chcę. Jestem wolnym człowiekiem w temacie życia i śmierci. Tyle osiągnąłem w swoim życiu. O reszcie szkoda gadać. Napiłbym się herbaty. Z cytryną i cukrem.

Wyszedłem z mieszkania dopiero koło południa. Godzinę wałęsałem się bez celu. Potem poszedłem do pośredniaka. Tego przy Wielkiej.

Mamo, ciebie nie ma, a ja do ciebie mówię. Nie przeszkadza ci to? Mówię cichutko, w myślach, żeby mnie znowu nie wzięli za wariata, jak wczoraj ten grabarz. Jak ci tam? W ziemi odzyskanej?

Spoglądam na zegarek. Jest 13.02. Stoję w kolejce do okienka. Jestem bezrobotny. Taki jest aktualnie mój negatywny status ontologiczny w temacie zatrudnienia. Chciałem ci to powiedzieć, ale umarłaś. Punkt dla ciebie.

Nie mam też gdzie mieszkać, jak się okazuje. Znaczy od jutra. Muszę wyprowadzić się od kumpla, bo się zaręczył, debil jeden, i nie będzie już dla mnie miejsca. A mieszkaliśmy razem pięć lat. Szkoda gadać. Ta dziewczyna, której dał pierścionek, to pomyłka. I on się już wkrótce o tym dowie. Póki co, kocha ją jak wariat. Ja jeszcze nikogo nie kochałem. Szkoda. A może nie? Co o tym sądzisz? Muszę przestać z tobą gadać, to nie jest zdrowy objaw! Ale nie mam z kim.

-Słucham pana – odzywa się głos z okienka.

O, teraz już mam.

-Chciałbym się zarejestrować jako poszukujący. Sensu i pracy.

Kobieta w okienku nie ma jednak poczucia humoru. Ja zresztą teraz już też.

-Mama mi umarła, wie pani? – zaczynam jej się zwierzać nieoczekiwanie.

-Niech się pan tu podpisze. – kobieta kompletnie ignoruje moje zwierzenia.

-Czy pani myśli, że ja też kiedyś umrę?

Kobieta patrzy na mnie, jak na wariata.

-Powinien pan się chyba spotkać z jakimś doktorem od głowy.

Ja już nie mówię nic. Bezsensu się w ogóle odzywam.

Moja mama... (cz.2)

2011-01-06T20:55:00.003+01:00

A może faktycznie? Przepić? Trzy godziny później dowiedziałem się, że nici z moich planów przepicia zasiłku. Cała kasa poszła na ten pogrzeb, na który nie miałem środków. W ogóle środków nie miałem. Musiałem wreszcie zaakceptować ten fakt i przestać go ignorować z uporem maniaka. Z upiorem maniaka. Tak, tak. Bez wątpienia siedział we mnie upiór. Pogodzony z jego istnieniem, choć nie na pewno, postanowiłem zaprosić go na stypę. Kawa i pączek na ławce w parku. I wczorajsza gazetka. Coś dla ciała, coś dla ducha. Gazeta jakoś tak złośliwie otworzyła mi się na stronie z nekrologami. Była tam klepsydra mamy. „Moja mama umarła. Jest mi smutno. Paweł.“ To jedyne, co przyszło mi wtedy do głowy. Może to głupie, jak teraz na to patrzę, ale szczere. W gazecie, jeśli zapłacisz, wydrukują ci prawie wszystko. W końcu nie odpowiadają za treść ogłoszeń. Dla mnie to lepiej.

Wieczorem chciałem iść do mamy. Złapałem się na tym, kiedy pomyślałem o kolacji. Twoja mam nie żyje, debilu. Wyciąłem nekrolog z gazety i przylepiłem go nad łóżkiem, żeby o tym pamiętać, dopóki się nie przyzwyczaję.

Za oknem Wrocław. Miasto, które nie śpi. Bezsenność. Sznur aut tworzy wielki krzyż na Dominikańskim. Mama lubiła ten kościół przy placu, chociaż nie była wierząca. Po prostu lubiła atmosferę kościołów. Doktryna jej nie interesowała. Demony i Anioły znała zbyt dobrze z własnego życia. Boga nie. „Paweł – mawiała – nie daj sobie wmówić, że jest jakaś siła wyższa, która jakoś panuje nad tym burdelem. Nad tym się nie da zapanować. Próbuj po prostu znajdować się w tym jakoś. Odkryj swoje miejsce, znajdź swoich ludzi. Tak jak ja znalazłam ciebie. Od tej pory wcale nie będzie ci łatwiej, żebyś sobie nie myślał, ale wreszcie nabierze to jakiegoś sensu.“

No i co ja mam na to powiedzieć? Zwłaszcza teraz?

cdn...

Na głodzie.

2011-01-05T08:23:00.003+01:00

Szewc bez butów chodzi. W taki mróz? Podobnie ja. Buty produkuję na miarę, a dla siebie nie mam. A zostawiając obuwnicze metafory na boku, wróćmy do tytułowej. Głód pisania odczuwam. Wilczy, niezaspokojony. Piszę co dzień, ale moje rzeczy leżą odłogiem. Kilka opowieści niedokończonych, kulawych, osieroconych. Nawet już nowe pomysły nie kiełkują w głowie. Trudna rada, wraz z odwilżą nadejdą urodzaje. Tak myślę.

A tymczasem, zanim zacznie się nowy sezon i dokończenie rzeczy niedokończonych - opowiadanie w odcinkach. Napisane jakiś czas temu, na konkurs. Powalczyć, nie powalczyło, ale istnieje, więc trza je wyjąć z komputerowej szuflady. Tytuł ma niełatwy i o niełatwych sprawach chyba mówi, ale dla mnie jest optymistyczne. Lub też - jak mawiała moja Pani Polonistka z liceum - to taki pesymizm optymistyczny!

A więc:

MOJA MAMA UMARŁA.

cz.1.

Moja mama w końcu mnie zostawiła. Od początku wiedziałem, że nie będziemy razem do końca życia. Znaczy byliśmy, ale to się właśnie skończyło. Ona swoje życie skończyła, ja jestem… gdzieś pośrodku życia. I szczerze mówiąc nie wiem, co dalej…

Więc mama poszła sobie na zawsze. To był zwykły dzień. Odeszła z samego rana, jakby nie chciała swoją śmiercią psuć mi całego dnia. Za jej trumną idę tylko ja, grabarz i ksiądz. Trójca. Przynajmniej w dwóch trzecich nie święta. Stypy też nie będzie. No, chyba że pójdę na pączka i kawę. Nie wiem. Jeszcze nie zdecydowałem.

Moja mama kochała trzy razy. Raz – ojca. Ale to nie było ani mądre, ani wskazane. Drugi raz – mnie. W moim przypadku nie miała wyjścia. Chociaż miała. Trzeci raz – to miasto. Przez nie źle sypiała i bolały ją stawy. Podobno tu, we Wrocławiu, jest najwięcej ludzi cierpiących na bezsenność. Ale mama powiedziała, że nigdy stąd nie wyjedzie. „Paweł, to są nasze ziemie odzyskane! Ludzie umierali, żebyśmy teraz mogli tu mieszkać!“ – irytowała się, gdy raz na jakiś czas rzucałem jej przed nos: „A może byśmy tak wyjechali…?“ Może i umierali. Ale czy to było mądre? Wolność to coś więcej niż kawałek ziemi. Nie warto dla niej umierać. Warto żyć.

Stanąłem nad jej trumną. Pochyliłem się, palce musnęły gładką powierzchnię trumiennego drewna.

-Mamo, mówię ci to po raz ostatni, już więcej tego nie powiem. To nie są żadne ziemie odzyskane. Ziemi nie da się odzyskać, podobnie jak nie da się jej stracić. Ziemia to ziemia. Jest niczyja. Możemy sobie na niej bez końca malować granice różnymi kolorami. Cienkie, czerwone linie. Stawiać płoty, czy co tam chcemy. I tak pozostaną tylko w naszej świadomości. Ziemi to nic nie obchodzi. Ona jest tylko swoja. – zamilkłem w końcu. Grabarz i ksiądz patrzyli na mnie, jak na idiotę, którym zapewne jestem. Ale co mnie to w końcu obchodzi? -Ok. Wiem, że to nie fair, bo wykorzystuję sytuację. – kontynuowałem - Jesteś martwa i nic mi nie odpowiesz. Ale mam w sumie dobrą wiadomość – przytulisz się do tej swojej odzyskanej ziemi. Na wieki. Powinnaś być zadowolona. Jesteś? -Przepraszam – zachrypił grabarz – czy pan jest jakiś taki… nie tego? Grabarz popatrzył na księdza, jakby szukał u niego poparcia. -Pan ksiądz panu nic nie powie – odezwałem się – Pan ksiądz jest zapewne zdania, że Pan Bóg kocha wszystkich tak samo mocno. Tych jakiś nie tego też. Ksiądz wzruszył ramionami i poszedł. Grabarz uśmiechnął się do mnie. -Pan to taki bardziej filozof. W sumie ja też. A nie wyglądam, nie? Grabarz uśmiechnął się szczerze. Brakowało mu trzech zębów. Pokazałem mu gestem, że najwyraźniej mu czegoś brakuje. -E, daj pan spokój. Zęby zjadłem na tej robocie! Ale ja to lubię. Grunt to lubić to, co się robi, co nie? Grabarz nie przestawał się uśmiechać i machał zamaszyście łopatą. Grudy ziemi lądowały na trumnie z głuchym łoskotem. -Co pan teraz będzie robił? Mogę pana wziąć na kielicha w sumie… -Nie, dzięki. Mam coś do załatwienia – skłamałem. -Ten zasiłek pogrzebowy to lepiej przepić. No chyba, że pan ma pomysł kupić sobie coś za te nieboszczykowe pieniądze. Też można. Ale lepiej przepić.

Nic nie powiedziałem. Spojrzałem jeszcze tylko jeden ostatni raz na wieko trumny, zanim ostatecznie przykryła je ziemia odzyskana z łopaty grabarza.

CDN...

ZAćmienie...

2011-01-04T10:38:00.002+01:00

Świeci światłem własnem, ale czasem też odbija (mu).

W pudełku.

2011-01-03T00:44:00.004+01:00

Więc sprawy mają się tak: albo zabije się żonę, pojedynczym strzałem w serce, albo do końca życia jedyne dziecko będzie wegetowało pogrążone w ciężkim kalectwie. Wybór, który prowadzi do jednego: szaleństwa. Quiz na długie zimowe, wieczory. Jak jedziemy - to po bandzie. Zły pomysł? Ale quiz czy historia? To może lepiej zagrajmy w scrabble?

...

Pomysł koszmarny, film niezły, short story, na którym oparty został scenariusz, prawdopodobnie wyśmienite. Short story - mój ulubiony gatunek literacki.

Dzień był piękny. Wieczór nasunął wiele pytań.

Dziękuję za uwagę, dobranoc.

O szczęściu rzecz...

2010-12-30T21:19:00.004+01:00

które mnie wzięło i... opuściło.

To nie sezon na czterolistne koniczyny, zresztą nigdy takiej nie znalazłam. Nad wejściem, w domu, podkowa a i owszem - wisi, jako żywa. I to taka prawdziwa. Od Przyjaciela. Własnymi Jegomościa rękami ze stajni wydobyta, z końskiego łajna wyczyszczona i sprezentowana. Czyli według wszelkich prawideł szczęście powinna przynosić w ilości wystarczającej. Ale coś się zacięło widać... Dlatego nos na kwintę ostatnio zwiesiłam, a twarzowo to nie wygląda. Więc czekam. Niczym przyczajony tygrys, ukryty ćwok. Bo los się musi odmienić? Jak śpiewa wiadomo kto... Chwilami pogrążam się zupełnie w tym nie-szczęściu, a czasami myśl jakaś przemknie przez mózgownicę, chyłkiem, bokiem, że dno już blisko, czyli będzie się od czego odbijać niebawem. Tymczasem dałam nura w głąb Rowu Mariańskiego, jakby mi przydrożnych było mało... Więc dryfuję pomału w dół. Dzięki Stfórcy za grawitację! Ta niechybnie ścięgnie mnie, tam gdzie trzeba. Potem, nadzieję mam, zacznę się powoli wynurzać. Ale kiedy to może nastąpić, Neptun raczy wiedzieć.

Zatem jego opiece się oddaję. Ahoj żeglarze!

J23 znowu nadaje.

2010-12-28T10:49:00.003+01:00

Nie piszę, bo piszę... Jedynie takie usprawiedliwienie mogę sobie tu wystawić. Praca przywaliła mnie jak dzisiejszy śnieg! Zasnęłam w Polsce, obudziłam się w Szwecji! Takie oto cuda się dzieją, gdy rozum i Maura śpią pospołu. Ale to tak na marginesie...

Więc nieobecność moja usprawiedliwiona, choć z utęsknieniem czekałam na tę oto chwilę, by znowu wstawić tu kilka koślawych literek. Co ninieszym czynię ku pokrzepieniu serca mojego jedynego. W międzyczasie nastąpiło parę zmian. Rodzina się powiększyła - o czworonoga niebanalnego płci żeńskiej, rodzaju psiego. O tym nadmienię zapewne niebawem jeszcze, bo fakt ten godny jest odnotowania i opisania.

Co jeszcze? Święta minęły... zawsze mi żal, gdy odchodzą. Powinny trwać tydzień. Człowiek zdąży się z nimi zaprzyjaźnić, rozsmakować w ich smakach rozmaitych, a tu o. Koniec. Fin. The End. I smutek, i żal, i nostalgia. Ech...

Ale żeby nie kończyć tej przemowy tak pesymistycznie, to dla wszystkich słodka gęba. Poniżej.

In blue...

2010-11-22T17:16:00.005+01:00

Znaki zapytania wiszą w powietrzu...(VI)

2010-11-17T12:19:00.001+01:00

W pociągu oprócz mnie nie było nikogo. Nie tylko w przedziale, ale i w całym wagonie. Ogrzewanie też nie działało. Dla jednego pasażera? Po co? Nie przyszedł też nikt, żeby sprawdzić mój bilet. W ogóle miałam wrażenie, że ten pociąg się nie porusza, a jednak jakimś sposobem wiele godzin później wjechał na docelową stację. Znaczy – chyba tak było, bo znalazłam się na peronie. Ale to było potem, póki co byłam w pociągu sama. Chciałam z kimś porozmawiać, zobaczyć inne życie krążące w nieznanym ciele. Zobaczyć cudze myśli w wydychanym powietrzu. Poczuć, że ktoś tu jeszcze jest oprócz mnie. Ale nie było nikogo. Z nadzieją patrzyłam na drzwi od przedziału przy każdej kolejnej stacji, na której zatrzymywał się ten pociąg. Na próżno. Gdy już zupełnie straciłam nadzieję na jakiekolwiek towarzystwo, przypomniał mi się starszy pan. Zaczęłam za nim tęsknić. To była dziwna tęsknota. Tak właśnie tęsknimy za bliskimi, których już nie ma. Czy to znaczy, że stało się coś złego? Wcześniej o tym nie myślałam, ale teraz stało się to dla mnie zupełnie jasne. To wcale nie był obcy człowiek. Znałam go wcześniej… tylko skąd? Pomarszczona twarz, która właśnie w tej chwili stanęła mi przed oczami, wydała się nagle taka znajoma. Jakbym setki razy wpatrywała się w nią o różnych porach dnia, jakbym ją tysiące razy dotykała. Kim jest? Kim był? Czy się dowiem?

Do przedziału wszedł mężczyzna. Usiadł na przeciwko mnie i zdjął kaptur. Zupełnie zapomniałam, że wcześniej byłam spragniona towarzystwa. Teraz to pragnienie nagle odeszło. Aż mnie to zdziwiło.

-Ja pana znam. To pan dał mi wtedy kartę telefoniczą, a potem przyszedł pan we śnie…

-I? – mężczyzna zawiesił „i“ w powietrzu między nami.

- Kim pan jest? Czemu pan się tak… zjawia? Czemu pan dzisiaj przyszedł? Jedzie pan do Krakowa? Tak jak ja? Niech pan coś wreszcie powie! Z sensem!

-Po co?

-To takie dziwne, że chcę wiedzieć, kim pan jest?

-Jestem… pani wie, kim jestem, tylko pani tego zupełnie nie akceptuje. Niech pani nad tym popracuje. I tak nie ma pani za bardzo wyjścia.

Mężczyzna nasunął kaptur z powrotem i wyszedł.

Pociąg wjechał na peron, który dobrze znałam. Nawet nie wiem, kiedy i jak to się stało. Mężczyzna oczywiście zniknął.

Czuję się...

2010-11-15T23:33:00.001+01:00

... mniej więcej tak:

Babcia Maura :))

Mały pływak.

2010-11-07T21:44:00.004+01:00

Znacie? Klasyka komedii! Cuuudowny film, zawsze na nim umieram ze śmiechu.

Dziś powstał re-make :) w mojej łazience!

Kici-kici

2010-11-04T15:20:00.005+01:00

Mimi ma dziś imieniny. Próżno szukać jej imienia w kalendarzu. Ale uwierzcie mi na słowo.

A tak prezentuje się Mimoza w dniu swojego święta!

Żyje się raz.

2010-11-03T11:14:00.002+01:00

A potem się tylko straszy...

Takie jest moje motto życiowe. W związku z powyższym byłoby dobrze cieszyć się tym życiem nieustannie. No, nieustannie się może nie da, ale na tyle często, jak tylko można. Przekonywał mnie do tego mój Dziadek - Filozof. Przekonywał słowem, ale przede wszystkim przykładem! Wielki miłośnik życia aż po kres. A życie, psze państwa, zupełnie go nie oszczędzało! Oj, nie! (ale to opowieść na inną okoliczność). Więc apeluję do Tych, którzy nie dostatecznie cieszą się życiem: cieszcie się, dziękując komu tam chcecie (mniej lub bardziej transcendentalnemu), że jesteście, że świeci słońce, że pada deszcz, że pieruńsko zimno, że gorąco niewyobrażalnie, że benzyna drożeje, że kredyt nie zaplacony, że film fajny, że pyszna kapusta, że zepsuty samochód, że ząb już nie boli, że herbata wystygła, że kury słabo się niosą, że WSZYSTKO GRA i bucy! Albo i nie. To nie ma żadnego znaczenia, bo jesteśmy tu i teraz! I możemy coś robić! Albo i nie, bo akurat nam się nie chce. Proszę się cieszyć, że jest źle, bo może być gorzej. Lub lepiej. Może być, bo jesteśmy. A potem już nie będziemy być. O to się proszę nie martwić...

Koniec apelu. Spocznij.

Ufff.

Zadanie ma dziś: nie szukajmy dziury w całym!

Tak, jak ci panowie poniżej!

Zaduszno...

2010-11-02T20:16:00.004+01:00

Dziś taki dzień, że Zaduszno. Dzień triumfu ducha nad materią, o ile się wierzy w takie rzeczy. Ja wierzę, że sens mają słowa "non omnis moriar" i każdy na swój sposób buduje sobie pomnik. Ci, którzy odeszli żyją. Jak Elvis czy Lenin :) Niemal co dzień kieruję do Nich swoje myśli. Od nowa...

I mam taką nadzieję, że kiedyś ktoś będzie kierował swoje myśli do mnie. I to będzie mój pomnik. Tylko mój.

Listopadowy październik

2010-10-31T20:44:00.006+01:00

Wspominałam już, że uwielbiam jesień? Wszystkie jej wcielenia. Te zapłakane, te liściopadowe, te mgłą powleczone. Jesienne powietrze pachnie wspomnieniami i nie wiem czemu, jesienią zawsze myślę o wiośnie. To moje dwie ulubione pory roku. Kiedy wszystko jest takie pierwsze lub takie ostatnie. Jesienią myślę też o Tych, których już nie ma, a przecież ciągle żyją we mnie, w nas. Uśmiecham się do nich i właśnie Im dedykuję wszystkie spadające liście.

Facjata

2010-10-31T09:39:00.007+01:00

małego wariata.

Znaki zapytania wiszą w powietrzu...(V)

2010-10-29T09:12:00.002+02:00

Obudziłam się bardzo wcześnie, za oknem było jeszcze szaro. Głowa mi pulsowała. Jeszcze nigdy nie czułam takiego bólu. Zamknęłam oczy. Pod powiekami zobaczyłam twarz tego mężczyzny. To były jeszcze resztki snu. Nieogryzione kości. Kosteczki. Uśmiechał się do mnie i patrzył.

-Dobrze się czujesz? – usłyszałam w głowie jego głos.

-Nie… - naprawdę tak było. Mówiłam serio. I nie chodziło tylko o ten cholerny ból.

-To nic. To już naprawdę nie ma żadnego znaczenia. Jeszcze się spotkamy. Jeśli będziesz chciała.

Mężczyzna się uśmiechnął i rozpłynął w wyśnionym powietrzu, a mnie natychmiast przestała boleć głowa. Ponownie otworzyłam oczy i zobaczyłam, że siedzisz przy moim łóżku! Aż podskoczyłam z wrażenia. A ty powiedziałeś tym swoim dziwnym, chłodnym tonem.

-Długo to jeszcze będzie trwało?

Nie wiedziałam, co odpowiedzieć.

-Przestań się zachowywać jak idiotka i wracaj. Mieszkanie trzeba posprzątać.

-No nie! – nie wytrzymałam. Chciałam się podnieść, ale spadłam z łóżka. Ciebie oczywiście już nie było, a ja się wreszcie obudziłam na dobre.

Zimny prysznic. W łazience i w głowie. A więc mam wrócić, żeby zrobić porządek.

Może to i racja?

„Porządek“ to moje ulubione słowo i ty to dobrze wiesz. Zawsze wiedziałeś. Zawsze chciałam, żeby w moim życiu panował porządek. Z tobą to było niemożliwe. Więc kiedy zjawiasz się w moim śnie i mówisz o porządku już wiem, czego chcesz. W naszym mieszkaniu rzeczywiście jest niezły bałagan. I trzeba coś z tym zrobić. Ty nie masz odwagi, więc wzywasz mnie. Przez sen. A więc to jest ten znak, na który czekałam przez tyle lat. Teraz pójdzie już gładko. Zawsze mogę powiedzieć, że to nie był mój pomysł z tym porządkiem. Wiem, to asekuranctwo. Ale ty chyba na więcej nie zasługujesz.

Spakowałam swoją walizkę i opuściłam pokój w pensjonacie. Dworzec. Siedzę na peronie, w garści bilet. Przepustka do naszego świata, w którym od dawna nic się nie dzieje. Życie zostało zamrożone na kość. Myślami jestem przy tych porządkach, które nas… mnie czekają. To prawda – może i ja zrobiłam pierwszy krok – ale ty poszedłeś znacznie dalej. Więc się już nie zatrzymuj, bardzo cię proszę.

Na peron wtoczył się pociąg. Wsiadłam i jadę. Przygotuj się.

Słońce, kwiaty...

2010-10-27T14:47:00.004+02:00

... czego chcieć więcej?

Znaki zapytania wiszą w powietrzu...(IV)

2010-10-20T14:21:00.002+02:00

Cały dzień włóczyłam się bez celu. Kiedyś słyszałam, na jakimś kazaniu, że rodzaj ludzki dzieli się na dwa rodzaje. Na takich, co to się właśnie włóczą bez celu i na pielgrzymujących. Zbawieni będą tylko ci drudzy. Bo codziennie wszystko robią z myślą o Bogu. Zmierzają prostą drogą w jego przepastne ramiona. Ja się do pielgrzymowania nigdy nie pisałam. Nie myślałam o Bogu. Szczerze mówiąc nic mnie on nie obchodził. Nie był mi do niczego potrzebny. Więc włóczęga stała się moim celem. Czy to znaczy, że właśnie rozpoczęłam pielgrzymowanie? Matko… Zaplątałam się w te myśli. Ty byś się śmiał. I powiedziałbyś, że to chłopska filozofia baby. Więc dość już tego. Wracam na ziemię. Tu i teraz. Czyli wtedy.

Miasteczko było zaspane przez cały dzień. Ja też. Ciężkie powieki, powolny chód. Na swojej drodze spotkałam psa, dwa koty, oraz nieżywą mysz. Ktoś pewnie powiedziałby, że zdechłą. Ja nie. Dla mnie nic co żyje, nie zdycha. Co to w ogóle za straszliwe słowo! Odziera śmierć z godności! Choć niektórzy twierdzą, że w śmierci nie ma nic godnego. Ja jednak myślę inaczej. A kogo to obchodzi?! Co ja myślę!

Więc mysz była nieżywa. Leżała na chodniku, łapki miała zesztywniałe, oczy zamknięte, odgryziony ogonek. Przyglądałam się jej przez chwilę. Potem zrobiło mi się zimno i wróciłam do pokoju. Przez pół wieczoru nie mogłam sobie znaleźć miejsca. Pomyślałam nawet, że chyba przyszedł czas, żeby wrócić. Tylko… co ja Ci powiem? Ty dalej nie dzwonisz, jakbyś zupełnie zapomniał o moim istnieniu. Więc poszłam poszukać budki telefonicznej. Ile lat już z niej nie korzystałam! Ktoś w ogóle jeszcze korzysta z takich budek? Nie będę dzwonić do ciebie z komórki. Nie. Nawet gdybyś nie odebrał, to byś wiedział, że dzwoniłam. To by było jak przyznanie się do winy. A ja chcę tak anonimowo sprawdzić, czy jesteś w domu, czy jesteś… sam…

Kiedy już znalazłam tę budkę (jedną jedyną w miasteczku), przypomniałam sobie, że przecież nie mam karty! Idiotka. Takie budki nie prowadzą charytatywnej działalności dla żon, które z jedną walizką zwiały z domu, bo mąż je ignorował! Co ja w ogóle sobie myślę?! Co ja wyprawiam? No nic. Nie zmieniało to faktu, że była już prawie północ. Odwróciłam się, żeby wrócić do pensjonatu, ale zobaczyłam – tuż przed swoim nosem! – czyjąś wyciągniętą dłoń. Dłoń trzymała kartę telefoniczną.

-Proszę, chyba tego pani teraz trzeba. – powiedział męski głos.

-Właściwie… tak naprawdę to potrzeba mi teraz trochę szczęścia. Ale dziękuję.

Wzięłam kartę, wybrałam numer. Był sygnał. Pięć długich sygnałów, a potem włączyła się automatyczna sekretarka.

-Nie ma nas w domu, zostaw wiadomość. – powiedział twój głos z nagrania.

A więc nie ma nas w domu…

-Co? Nikogo nie ma? – usłyszałam znowu ten głos. Właściciel stał cały czas za mną.

-No, nie ma. Dziękuję panu za kartę.

-Może ją pani zatrzymać – powiedział głos. – Może się jeszcze przyda.

-Może.

Dopiero teraz zaczęło mnie dziwić, że ta męska sylwetka i ten męski głos nie posiada twarzy. To znaczy, nie wystawia jej na widok publiczny. Z jakiegoś powodu…

-Czemu mi się pani tak przygląda? – zapytał.

-A nie, nic, przepraszam. Pójdę już. Zimno.

-Moją twarz zobaczy pani dzisiaj we śnie.

Mężczyzna odwrócił się i odszedł. A ja poczułam dziwny dreszcz. On to powiedział naprawdę, czy tylko tak mi się zdawało?

Z drżeniem serca wróciłam do pensjonatu, do mojego pokoju. Długo nie mogłam zasnąć. W końcu zamknęłam oczy…

Znaki zapytania wiszą w powietrzu...(III)

2010-10-19T11:47:00.003+02:00

Po śniadaniu obserwowaliśmy kutry w małym porcie, potem znaleźliśmy pensjonat. Było po sezonie, w pensjonacie nie było gości, za to w powietrzu zagnieździł się już ten charakterystyczny zapaszek niebytu. Właścicielka pokazała mi mój pokój. W pokoju można było jeszcze wyczuć zapach słonecznych, letnich dni. Słońce przez długie miesiące cedziło tu swoje letnie promienie przez oczka w firance. Ale teraz była już jesień. Chmury wisiały tuż nad ziemią. Na twarzy czuć było ich wilgotny chłód. Metafora mojego życia z Tobą. Słoneczne dni odeszły w mrok niepamięci. Zrobiło mi się smutno…

Nie wiem, jak to się stało, ale zapadłam w sen. Nie pamiętam dokładnie chwili, w której to się stało. Śniłeś mi się ty. Ty, ty i ty. W trzech różnych osobach. Byłeś taki, jak kiedyś. A potem już nie. Życie to sen, a może sen to życie? Obudziło mnie pukanie do drzwi. To był starszy pan. Zaproponował kolację, a ja byłam bardzo głodna. I bardzo za tobą tęskniłam. Zupełnie wbrew sobie.

Starszy pan odłożył sztućce i popatrzył na mnie.

-Lubi pani łowić ryby? Ja tak. – odpowiedział nie czekając na moją odpowiedź. –Wie pani, mój syn lubi łowić. Córka nie. Nudzi ją to. Wyjechała do Stanów. Nie widziałem jej pięć lat. I chyba już nie zobaczę. – starszy pan mówił szybko, jakby chciał to wszystko z siebie wyrzucić. – Kochałem swoją żonę ponad wszystko. Zdradziłem ją. Raz. Nigdy jej tego nie powiedziałem.

Starszy pan popatrzył na mnie. Czekał aż coś powiem. Niemiłego, złego, że krzyknę, oburzę się, wstanę i wyjdę. A ja się tylko uśmiechnęłam. Starszy pan zaczął płakać. Po chwili otarł łzy.

-Jest pani pierwszą i jedyną osobą, która to ode mnie usłyszała. Była pani dla mnie zupełnie obca, więc mogłem to pani powiedzieć. Ale teraz, kiedy już pani wie, kiedy pani poznała mój największy sekret, nie jest już pani obca, a zatem nie mogę już z panią rozmawiać, tak jak przedtem. Z bilskimi osobami trudno tak. Musi to pani zrozumieć.

-Rozumiem.

-To dobrze. To ja się już pożegnam. Wyjeżdżam z samego rana. Niech się pani wiedzie.

-Dziękuję. Panu też.

Starszy pan wyszedł. A ja wróciłam do pensjonatu. Rzeczywiście, rano, przez sen usłyszałam turkot kółek jego walizki. Zostałam sama. I znowu było mi smutno. I znowu zaczęłam tęsknić za tobą wbrew sobie.

cdn...

Takie buty...

2010-10-17T20:41:00.004+02:00

W życiu każdego rodzica przychodzi taki moment, że się normalnie weźmie i wkur...zy. A wtedy chce wychowawczo zadziałać i uderza w te słowa do niegrzecznego delikwenta:

-Tymon, jesteś czort!

A co delikwent na to?

-Nie, Tymon nie jest czort, Tymon jest człowiek!

No i tak. I co tu z takim zrobić?

Stało się!

2010-10-14T11:40:00.007+02:00

Ma dwa lata i jest dobrze zapowiadającym się męskim szowinistą!

Tak, tak. Stereotypy to jedna z pierwszych rzeczy, którą chłonny umysł... chłonie. Pragnie jak dżdżownica dżdżu! A ja prowadzę misję (nie?) możliwą! Walczę z tym, choć na razie ze skutkiem opłakanym. Przykład? Choćby dziś rano. Słyszę ja takie oto mniej więcej słowa:

-Mama idzie ubrać Tymusia, a tata jeszcze trochę pośpi... - powiedział to sam, bez przymusu i nikt go pod pistoletem nie trzymał! Wpadł na to sam. Ciekawe czemu... i jak...? A tatuś dumny i blady! "Moja krew!" Woła.

Tia...

Przykład motoryzacyjny:

-Oooo, mama, ziobacz! Samochód pana!

-A może pani?

-Nie, nie pani, mama, pana!

-A pani nie może mieć samochodu?

-Nie! Tylko pan!

I co? Moje wykłady o równouprawnieniu albo nie padają na podatny grunt, albo są z gruntu skazane na nieprzyswojenie, bo za rodzący się szowinizm odpowiada jakiś gen! Paskudny...

I co tu robić? Hm....

W czasie korków...

2010-10-13T20:23:00.003+02:00

kierowcy się nudzą!

To powszechnie zna-ana rzeeeeeeeecz!

Dlatego postanowiłam uwiecznić dla potomności wszelakiej, jak może wyglądać fizjonomia znudzonego i złego kierowcy (w tym wypadku płci odmiennej), który to kierowca uwięziony zostaje na czas nieokreślony w pojeździe mechanicznym typu samochód i jedyne, co może zrobić to utyskiwać na swe położenie, kląc i złorzecząc niewybrednie pod adresem wszystkich i wszystkiego. A jeśli już o samochodzie mowa, to kierowcę nachodzą refleksje (refluksy też i odruchy wymiotne). Gdyż, albowiem, ponieważ wbrew tej nazwie pojazd ten sam nie chodzi. Tylko stoi w korku. Warto też nadmienić, iż nazwa ta wzbudza wesołość oraz salwy śmiechu u braci naszych Czechów, gdyż nazwa ta wydaje im się co najmniej głupia.

I rzeczywiście, siedząc w korku i rozmyślając o sprawach tego świata, można dojść do jedynie słusznego wniosku, iż w rzeczy samej nazwa ta jest co najmniej nietrafiona.

Tyle tytułem rozważań korkowych. Reszta nie nadaje się do emisji przed 23.

Czuwaj!

Wszystkie Ryśki...

2010-10-11T08:14:00.005+02:00

to fajne chłopaki, wiadomo. Co ja się tu będę produkować w tym temacie. A że od lat niemal już sześciu jestem szczęśliwą posiadaczką, wrrrróć! A że od niemal sześciu lat z okładem zaposiadł był mnie pewien Rysiek, to postanowiłam napisać dla niego wiersz! On co prawda tego nie doceni, a może doceni...? W każdym razie: Rysiek - FOR YOU!

W łóżku leży gruby kot.

Wbija we mnie groźny wzrok.

"Jeśli zechcesz ruszyć mnie,

Ja zapewne zgładzę cię!"

A kto wtedy da ci jeść?

Wytarmosi cię za sierść?

Lepiej przemyśl zamiar swój

i nie gadaj więcej bzdur!

"Dobra. Podaruję ci.

Dożyj godnie swoich dni!"

Takie z kotem tym rozmowy.

Zwykłe zawracanie głowy.

Dyrdymałów, pierdół moc,

Lepiej go zawinę w koc!

I nie będę gadać z nim,

lepiej se obejrzę film!

The end!

Ps.

Radosnej tfórczości wyjątkowo nie sponsorował Polmos.

Dziękuję za uwagę, do widzenia.

ODwagi!

2010-10-08T12:13:00.003+02:00

Bliźnię(ta) spod znaku wagi!

Znaki zapytania wiszą w powietrzu...(II)

2010-10-07T14:45:00.000+02:00

Patrzenie w ekran monitora w końcu sprawiło mi ból fizyczny. Wołanie o pomoc przechodziło bez echa. Wirtual – świat bez serca, duszy i sumienia. Pewnie dlatego ludzie go tak lubią ostatnio. Oczy piekły, w końca zaczęły łzawić. Było mi przykro. Więc co dalej? Do twojego powrotu z pracy jescze tyle godzin. Zresztą jak przyjdziesz to i tak mi nie odpowiesz. Ominiesz znaki zapytania porozwieszane w całym domu jak bombki na choince. Jesteś wysoki, więc to nie będzie łatwe, ale zrobisz to niezwykle skrupulatnie. Żeby o żaden nie zawadzić, żeby żadnego nie poruszyć. W ten sposób oboje będziemy udawać, że ich tam nie ma, chociaż wiemy, że są.

Przykro mi, ale nie mogę więcej zawracać sobie tobą głowy. Muszę odpocząć, pomyśleć, zawołać o pomoc w świecie realnym. O ile taki jeszcze w ogóle gdzieś istnieje.

Różne myśli brykały w mojej głowie, gdy pakowałam jedną walizkę. Nigdy na żaden wyjazd nie brałam jednej. Zawsze brałem za dużo rzeczy, nie mogłam się zdecydować, co ze sobą zabrać, a co zostawić. Przykro mi było wieczorami myśleć, że jakiś sweter czy bluzka jest tam gdzieś w ciemnej garderobie zupełnie sama… Opuszczona. Zapomniana. Śmiałeś się z tego. Wiem.

Więc wzięłam tylko rzeczy niezbędne. To cię pewnie zdziwi. W ogóle się nie spodziewasz, że mogę coś takiego zrobić. Po prostu się zmyć. Ale nie. Nie robię tego na złość. Po prostu ktoś to musiał wreszcie zrobić. Zdecydowałam, że to będę ja.

Na dworzec dotarłam dość późno. Wybrałam ekspres, nocny. Wzięłam kuszetkę. Nigdy wcześniej nie podróżowałam w ten sposób. Byłam co najmniej podekscytowana. Głupia, w pierwszym odruchu chciałam do ciebie zadzwonić i ci powiedzieć: że pociąg, że nocą i że kuszetka! Dosłownie w ostatniej chwili się powstrzymałam. W ostatniej.

W pociągu jechał ze mną miły, starszy pan. Wdowiec. Jego żona umarła dwa lata temu. Byli w sobie zakochani do samego końca, do końca trzymali się za ręce. Jak na pierwszym wspólnym spacerze. Ona popatrzyła w jego oczy, uśmiechnęła się łagodnie i powiedziała: Nie zapomnij podlewać kwiatów. Raz w tygodniu, kochany. I odeszła. On ją trzymał za rękę jeszcze dwie godziny, aż wreszcie musieli się rozstać. Już na zawsze. Od tamtej pory ten pan nie może znieść samotności w ich wspólnym mieszkaniu, w którym spędzili te wszystkie lata. Gdzie wychowali dzieci, gdzie było tyle przyjęć urodzinowych. I na jej imieniny. I na gwiazdkę. I bez okazji. Teraz starszy pan ciągle wyjeżdża. W mieszkaniu jest tylko raz w tygodniu, by podlać te jej kwiaty, a potem znowu walizka na kółkach toczy się po podwórzu, a potem po chodniku w stronę dworca. Dziś los skierował nas do tego samego pociągu i tego samego wagonu. Pan uśmiechał się do mnie łagodnie i mówił: moje dziecko. I miał takie miękkie dłonie. I uśmiech taki niezwykły. Poczułam się bezpiecznie. Aż mi się chciało przez chwilę do ciebie wrócić. Ale nie. Jadę dalej, byle dalej od ciebie. I na razie nic mu o tobie nie powiem. Nie chcę tu twojej obecności, choćby tylko w moich myślach. Te chwile są tylko moje.

Świt przywitał nas chłodem i zapachem miejskiego peronu. Smar, kurz, tłuszcz z budki z knyszą. Aż mnie zemdliło. Dobrze, że był ze mną ten starszy pan. Zapytał, dokąd idę, odpowiedziałam, że nie wiem. Pan uśmiechnął się do mnie. Jego oczy mówiły: to wiele nas dziś łączy, moje dziecko. I poszliśmy razem.

-Śniadanie? Kawa zbożowa?

-Czemu nie.

-Ale ja płacę, moje dziecko.

-Dobrze. Będzie mi bardzo miło.

I to był bardzo miły dzień.

cdn...

Znaki zapytania wiszą w powietrzu...

2010-10-06T15:02:00.000+02:00

Spotkaliśmy się zaledwie wczoraj, a to już tyle lat… Pamiętasz? Co to był za dzień tygodnia, pora dnia, co miałeś wtedy na sobie, jakie myśli chodziły ci po głowie, co zjadłeś na śniadanie, co zaplanowałeś na obiad, czemu nie wystarczyło ci czasu na kolację…? Co wtedy grali w kinie, teatrze, telewizji. O czym pisały gazety, co zajmowało twoją sąsiadkę z bloku, o czym rozprawiali ludzie w tramwaju, autobusie, pociągu…? Czemu na drugi dzień nie zdążyłeś na samolot i czemu nie poleciałeś następnym…? Pamiętasz to wszystko, czy odeszło, jak wszystko inne, związane z nami…

Potok słów zalał ciszę między nami. Najwyraźniej było za dużo znaków zapytania między poszczególnymi słowami, zbyt dużo, by po prostu na nie odpowiedzieć tak za jednym razem. Dlatego poptarzyłeś tylko na mnie.

-Muszę już iść do pracy.

I poszedłeś. Znaki zapytania, jak okaleczone wieszaki, wisiały w powietrzu. Biedne. Wypuściłam je na wolność i co? Będą tak wisieć aż grawitacja ściągnie je w dół. Ciągle w dół, ciągle w ten dół.

Nie można było tego tak zostawić. Więc, skoro i tak zawsze wszystko muszę robić sama, to sama sobie odpowiem. Za ciebie.

Więc to mógł być czwartek. Pewności nie ma, ale czwartek to dobry dzień, żeby kogoś spotkać. Do weekendu niedaleko, a poza tym to taki zdeklarowany dzień. Czwarty z rzędu, parzysty, mający w sobie zawsze coś pozytywnego. Pora dnia? Ranek! Najlepiej poznać kogoś z samego rana – ma się wtedy cały dzień. Dobre wrażenie nie zostaje od razu wystawione na pastwę żarłocznego wieczoru, który wszystko połyka i oddaje dopiero rano, jakieś takie wyplute i przetrawione. Więc ranek. Co miałeś wtedy na sobie? Dżinsy i sweter. W kolorze neutralnym, by się nie rzucać w oczy, a jednak w moje się rzuciłeś. Czy pamiętam dlaczego? Pamiętam… bo byłeś taki hałaśliwy. Całe twoje ciało hałasowało! Żyło! Pulsowało! Krzyczało na cały głos: jestem, tu, halo, jest mi dobrze, jestem wesoły, kocham życie! No więc jak można kogoś takiego nie zauważyć? Jakie myśli chodziły ci wtedy po głowie… Tego nikt poza tobą nie wie. Mogłabym oczywiście zgadywać, trochę cię znam, ale wtedy w tej pierwszej chwili jeszcze nie. Więc nie miałam dostępu do twoich myśli. Dopiero potem. Kiedy przestawały być już takie wesołe, aż w końcu zupełnie posmutniały, zszarzały i zrobiły się w nich ponure dziury; oka, które łypią na mnie aż dreszcz wędruje po plecach… Może to ja ci te myśli tak zasmuciłam…? Nie zgadnę. A co z tym śniadaniem, obiadem i nie zjedzoną kolacją? Kinem, teatrem, telewizją? Sąsiadką, ludźmi w tramwaju i samolotem? Jednak się przeliczyłam. Nie mogę sobie odpowiedzieć sama. W ogóle to moje nagminne przekonanie, że wszystko sama, to pułapka, w którą wpadłam już dość dawno. Między pierwszym trądzikiem, a drugą poważną wypłatą w życiu. Teraz ta pułapka wciągnęła mnie tak, że wystaje mi tylko czubek nosa i, albo się za ten czubek jakoś wyciągnę, albo niechybnie pogrążę się z kretesem. I z nosem całym aż po czubek! A więc „pomocy“ wystukałam w krótkim mailu. Czy ktoś mi odpowie?

Cdn…

Pogadali...

2010-10-06T08:03:00.004+02:00

-Tymon, jemy orzeszki?

-Tak!

-A jakie zwierzątko je orzeszki?

-Yyyyyyyy... cerwone!

Faktycznie, nawet je ostatnio gdzieś widziałam...

Mucha

2010-10-02T18:20:00.002+02:00

Za Wikipedią:

Mucha domowa (Musca domestica) – pospolita mucha domowa jest owadem występującym na całym świecie. Jest niewielka (samicajest większa od samca – osiąga do 7,5 mm długości), na ciemnoszarym tułowiu widoczne są podłużne paski. Odwłok barwy szarożółtej jest jaśniejszy na spodniej części. Nogi zakończone są pazurkami i przylgami. Posiada aparat typu liżącego, służący do zlizywania pokarmu płynnego lub stałego, który zostaje rozpuszczony enzymami śliny. Oczy złoto-czerwono-brunatne zapewniają 360° pole widzenia. Narządem oddechowym są tchawki. Jest typowym synantropem. Mucha lata stosunkowo wolno, ok. 8 km/h, uderzaskrzydłami do 33 razy na sekundę.

Musca domestica żyje na ziemi od 200 milionów lat. Mucha żyje ok. 4 tygodni, jednak w budynkach ludzkich może przezimować w stanie anabiozy. Nawet w tak sprzyjających warunkach przeżywa bardzo mała część populacji – jesienią muchy są dziesiątkowane przez grzybicę.

Pamiętam...

2010-10-01T09:48:00.006+02:00

...bardzo dobrze, jakby to było wczoraj, choć tak naprawdę to już tysiąc lat temu!

Jak zerwany łańcuch od roweru to był groźny wąż...

Jak pies Urwis był lwem...

Jak siedzieliśmy w krzakach i udawaliśmy wiewiórki...

Jak rozpalaliśmy ognisko na psiej kupie, w której muchy złożyły jaja...

Jak hodowaliśmy traszki...

Jak była wojna w okopach i czterej pancerni, bo na ulicy robili kanalizację...

Jak wszystko było możliwe...

A teraz?

Wszystko zaczyna się OD Nowa!

Krzesło zamienia się w tor jazdy!

I słyszę: "Mama, desc pada, niesamowiteee!"

Magia powraca!

Cudnie, nie?

Zrób sobie jesień...

2010-09-30T11:42:00.004+02:00

byle nie średniowiecza...

Wolę róż. Część 7 - ostatnia.

2010-09-27T12:15:00.002+02:00

Pomieszczenie, do którego prowadziły owe schodki w dół przypominało niewielki sklepik z dziwnostkami. Elżbieta nigdy wcześniej w takim nie była. Czuła się trochę jak bohaterka jakiejś dziwnej opowieści. Wszystko działo się jakby poza nią, choć z nią w roli głównej.

-Halo? Dzień dobry? Jest tu ktoś? – nieśmiało zawturowała kubańskiej piosence o miłości. Dopiero teraz zorientowała, się że słyszy jakąś muzykę.

Nikt nie odpowiedział, poza tęsknym głosem pieśniarki. Elżbieta usiadła. Tak bardzo chciało jej się siedzieć! Zobaczyła dzbanek z kawą i fajansowy kubek. Kubek miał napis: wypij mnie! Czyżbym teraz była Alicją w Krainie Czarów? Zaraz pojawi się biały królik. A potem przyjadą mili panowie i założą mi kaftan. Jak mojej matce.

-Nic z tych rzeczy – usłyszała głos, który już dziś słyszała. Wcześniej, rano, we własnym mieszkaniu. Z zaplecza wyszła nieznajoma.

-Jeszcze nie teraz.

-To ty! Ukradłaś mi kwiaty! I wazon!

-Lepiej wygląda u mnie. Mimo że wolę róż.

Elżbiera ogruchowo odwrociła głowę. Faktycznie, na trójnogim stoliku stał jej wazon i jej kwiaty. I faktycznie – tu wyglądały lepiej.

-Dobra, koniec tego. Kim jesteś?! – stanowczo powiedziała Elżbieta.

-Jestem Eliza – nieznajoma uśmiechnęła się miło – i jestem… tobą. W połowie. A ty jesteś w połowie mną.

-Mną?! O czym ty do diabła mówisz? I co to jest za miejsce?!

-Podoba ci się?

Podobało się, ale Elżbieta nie chciała tego przyznać. Skrycie sama marzyła o takim miejscu.

-Spokojnie, wiem, że marzysz o takim miejscu. Skrycie. W końcu jesteśmy takie same. Ale i trochę różne jednocześnie. Ty jesteś Ela, a ja Eliza na przykład. I ja mam trochę większe piersi. I bardziej symetryczne.

-Podglądałaś mnie?!

Elżbieta patrzyła na Elizę jak na wariatkę. I nie mieściło jej się to wszystko w głowie.

-Więc wypijemy wreszcie tę kawę? U ciebie się nie doczekałam…

-Wszystko mi jedno, możemy wypić, ale zaraz potem wracam do domu.

-Jak ci tak zależy, to możesz od razu tam wrócić.

-Jak?

-Po prostu. Otwórz drzwi i idź.

-Pewnie, że pójdę. Ale jest jeszcze jedna rzecz.

-Wuj Konstatnty, wiem. Zapomniałam ci powiedzieć. Moja wina.

-Przecież on od tylu lat nie żyje! Jak to jest możliwe, że jeździ na rowerze, w kapoku i do tego z wiosłem?

-A kto ci powiedział, że nie żyje? On się tylko trochę zasiedział na tym oceanie, w tym swoim niedorzecznym pontonie. Tydzień temu zadzownił, że wraca. Nie było cię w domu, więc ja odebrałam telefon. Zapomniałam ci powiedzieć…

-I… tyle?

-Tyle.

-A ja myślalam, że oszalałam…

-Każdy tak czasem myśli. To co, napijemy się kawy? Opowiesz mi o wszystkim.

-O czym? – zdziwiła się Elżbieta.

-Noooo, jak to jest być nami. Tobą. Teraz, kiedy już mnie wreszcie znasz. Będzie nam raźniej, kiedy cię w końcu zabiorą…

-Gdzie?

-Do takiego fajnego pokoju. Bez okien i bez klamek.

Eliza zaczęła się śmiać. Elżbietą wstrząsnął dreszcz. Już słyszała ten śmiech. Tak samo śmiała się jej matka, jak zabierali ją sanitariusze. Tak samo śmiał się wuj Konstanty, gdy wsiadał do swojego pontonu. Tak samo śmiała się teraz Elżbieta. Wcale nie chciała się śmiać, ale nie mogła nic na to poradzić. Spojrzała w lustro. Zobaczyła to spojrzenie, którego bała się przez całe życie.

A więc zaczęło się…

Była znowu w swoim mieszkaniu. Na stole stał jej wazon i jej kwiaty. Zataczając się ze śmiechu pomyślała: wolę róż, zdecydowanie, kategorycznie wolę róż! Niech to wszystko szlag trafi!

Powróciwszy na bloggera łono...

2010-09-23T12:32:00.004+02:00

Zacznę od dygresji. To będzie dygresja a'propos. Mój Miły zawsze taki żarcik serwuje, no może nie zawsze, ale zdarza mu się w różnych odstępach między czasojednostkami:

-Połóż się na mym łonie...

-A co to jest mymłon?

No. To już koniec dygresji. W każdym razie! Jak mawiają Wyspiarze po Wyspiarsku. Powróciłam ja z dalekiej podróży. Przewietrzyłam głowę przed jesiennymi i zimowymi wieczorami. Nie wiem jeszcze, co z tego wyjdzie, ale niewiadomowe jest bardzo ekscytujące. Chyba. Więc zanim rozgoszczę się tu na nowo (OD NOWA) i dokończę rzeczy niedokończone, to uprzejmie polecam szanownej uwadze Zgromadzonych chwilę medytacji. OMmmmmmmmmmmm...

Wzorowy Dostawca Mleka.

2010-09-13T08:24:00.007+02:00

Dyplom mojego Pradziadka Władzia. Kiedyś to były czasy, Psze Państwa! Liczył się człowiek i jego czyny! :)

Warto wytężyć narząd wzroku i przeczytać napis widniejący pod tym zacnym tytułem...

Balony

2010-09-06T14:46:00.006+02:00

Balony to są bardzo enigmatyczne stworzenia. Nic za bardzo nie wiadomo o ich życiu wewnętrzym, zwyczajach i poglądach na rzeczywistość. Są, a potem ich nie ma, bo albo pękną, albo zejdzie z nich powietrze, albo odlecą nie wiadomo gdzie. Zupełnie jak marzenia... Ale na szczęście wciąż na świat przychodzą nowe. Balony.

Takie właśnie głupoty przychodzą do głowy, gdy muchy w nosie i chimery w duszy. I nic się nie udaje, i smutek, i nostalgia, i trudno! co robić...

Co się lubi.

2010-09-03T11:30:00.004+02:00

Do zabawy zaprosiła mnie Mama Ammara :)

Pytanie i proste, i trudne. Co lubię? Jednego dnia lubię to, drugiego już całkiem coś innego. Czy są uniwersalne rzeczy do "lubienia" w moim życiu? Są. Tylko, że to pewnie banał. Każdy lubi czytać (no, może nie każdy, biorąc pod uwagę, ilu Polaków w ogóle przyznaje się do czytania czegokolwiek!), każdy lubi pomyśleć o niebiskiech migdałach, każdy lubi dobrze zjeść... Więc odpowiedając na to pytanie, trzeba by odejść od tych ogólników i może zajrzeć troszkę bardziej w głąb siebie? To zadanie jest chyba trudniejsze niż przypuszczałam, ale może właśnie trzeba wyłączyć myślenie i po prostu dać się porwać strumieniowi świadomości, co niniejszym czynię.

Lubię (kolejność wymieniania nie świadczy zapewne o niczym):

- gdy książka wciągnie mnie tak, że zaczynam nią żyć, a gdy zbliżam się do końca aż żal tyłek ściska, że już za chwileczkę, już za momencik będzie po ptokach...

- herbatę z cytryną i cukrem o poranku...

- gdy napiszę coś, co ma mniej więcej sens...

- gdy uda mi się zrobić w miarę dobre zdjęcie; gdy zdjęcie jest lepsze niż w miarę dobre rozpiera mnie duma jak jakiś kołek rozporowy niemalże!

- gdy nikt mi nie zawraca gitary...

- gdy mój synek mówi: mama, uważaj! troszczy się o mnie :)

- gdy uda mi się rozpalić ogień jedną zapałką!

- się śmiać....

Nie wiem, czy jest dziesięć, bo nie liczę. Napisałam to, co mi akurat w tym momencie przylazło do głowy. Pewnie w innej chwili, w innych okolicznościach przyrody, byłoby to co innego. Ale tak sobie myślę, że właśnie o to chodzi. I dlatego o tym nie myślę :)

pozdrawiam wszem i wobec.

Pozwalam też sobie nikogo nie wyznaczać, głęboko wierząc w to, że każdy, kto przeczyta ten (lub inny post o lubieniu) też sobie chwilę o tym pomyśli. Albo i nie :)

Wolę róż. Część 6.

2010-09-02T21:59:00.002+02:00

Gwałtowne hamowania nigdy nie są przyjemne. I to bez względu na to, czy hamuje pojazd, czy życie. Zahamowania też bywają mało komfortowe. Szczególnie, gdy ktoś ma zahamowania przed byciem szczęśliwym. Co dotyczyło niemal każdego w rodzinie Elżbiety, nie wyłączając jej samej.

Słona, zimna bryza musnęła policzek Elżbiety. Raz, drugi, potem trzeci. To było ostrzeżenie przed poważniejszym atakiem przyrody – rozbryzgującej się o brzeg fali. Elżbieta usiadła gwałtownie. Letnia sukienka i cienki sweter, o dużych, zdziwionych okach, były zupełnie przemoczone. Buty, włosy, torebka, wszystko. W ustach trochę piasku i ten smak. Od dzieciństwa wywołujący w niej paniczny strach, lęk pierwotny. Zanim Elżbieta zdąrzyła pomyśleć o czymkolwiek, już stała na nogach. Uskoczyła przed lubieżnym liźnięciem kolejnej fali. Plaża. Październik. Zimno! Co ja tu robię? Elżbieta dotknęła pulsującej skroni. Na palcach zostały ślady krwi: gęstej, ciemnej, częściowo zakrzepłej. A więc żyję… Elżbieta rozejrzała się dookoła. Plaża była pusta, ale kilkaset metrów przed nią była droga, która prowadziła do nadmorskiego miasteczka. Tam znajdę pomoc – pomyślała.

Elżbieta minęła przydrożną, zieloną tablicę. Na takich tablicach zwyczajowo umieszcza się nazwę miejscowości. Ta tabliczka była pusta. Jednolicie zielona, jak boiskowa murawa. Miejscowość nie miala nazwy. Jak to możliwe? Trudno ją pewnie znaleźć na mapie. Elżbieta zaczęła rozglądać się nerwowo. Uliczka też była pusta. W domach także nie było nikogo. Jakby wszystko opustoszało po sezonowym szaleństwe. Nagle Elżbieta usłyszała dzwonek. Ktoś jechał na rowerze! Elżbieta odwrociła się. Rowerem sunęła postać w żółtym, starym sztormiaku. Nie było widać twarzy.

-Halo! Przepraszam! Proszę się zatrzymać!

Rowerzysta zahamował, odwrócił zakapturzoną głowę w stronę Elżbiety.

-Ja… ja się chyba zgubiłam!

Postać na rowerze zaczęła się zbliżać, już prawie było widać jej twarz. Elżbieta wytężyła niezbyt dobry wzrok. To cholerne czytanie po zmroku! Dlaczego matka mi na to powalała?! Wiem, że zwariowała, ale wcześniej wyglądał ana całkiem rozsądną. Dlaczegowięc tolerowała nocne lektury przy latarce? A gdzie w tym wszystkim matczyna troska? No nic. Trudno. Nic się już na to nie poradzi, tym bardziej, że Elżbieta gwałtownie przestala o tym myśleć. Patrzyła na rowerzystę oniemiała. Nie… to nie może być prawda… przecież… ale… jak?

-Wuj Konstatnty?! A co wuj tutaj robi?!

-Elizka! Tak myślałem, że to ty! Poznałem cię po głosie!

-Elżbieta, wuju. – zniecierpliwiony ton przeciął powietrze. – Czy możemy to raz na zawsze ustalić, wuju?

-Oj, moja droga, ciągle mi się mylicie. Najważniejsze, że dojechałaś cała i zdrowa. Piłaś już dzisiaj kawę?

-Cała? Zdrowa?! A ta dziura w głowie?! A zniszczona sukienka? O skórzanych pantoflach nie wspomnę! Czy wuj w ogóle wie, jak wrażliwa jest cielęca skóra?! Słona woda to dla niej zabójstwo!

-Elu, daj spokój. Ten cielak zanim został butem przeszedł o wiele gorsze katusze i jakoś nikt o tym nie mowi ze współczuciem w głosie. Spóźnię się na mój ponton. Za godzinę odpływ. A ty… ubierz się dziecko, bo się przeziębisz.

Wuj Konstanty wsiadł z animuszem z powrotem na rower.

-Świetna rada, tylko w co? Moja szafa jest setki kilometrów stąd!

-Dorszowa 4, schodkami w dół! – rzucił wuj Konstanty na odjezdne. I tyle go widzieli.

Elżbieta stała przemoknięta, zziębnięta i zła. To wszystko jakoś nie mieściło jej się w głowie. Pewnie dlatego zrobiono w niej tę dziurę. Właśnie! Co się stało z autobusem! I z Kierowcą! Elżbiecie zrobiło się wstyd. Co z Kierowcą? Żyje? Elżbieta zaczęła intensywnie myśleć, gdzie mogłaby poszukać jakiejś informacji na temat wypadku, który jakimś cudem przeżyła, gdy poczuła znajomy zapach. Kawa… i to jaka! Elżbieta, jak lunatyk, szła w kierunku zapachu niemal unosząc się nad ziemią. Aromat pieścił jej nozdrza, wdzierał się dziurkami od nosa i łechtał spragnione podniebienie. Tak nęcona kofeinowym oparem stanęła przed furtką. Ulica Dorszowa, numer cztery. Elżbieta przekrzywiła głowę na lewo. Są i schodki. A więc po schodkach w dół… przypomniała sobie słowa wuja Konstantego. A więc po schodkach w dół.

SŁOŃCE, ACH GDZIE TY...?

2010-09-02T12:13:00.001+02:00

Wolę róż. Część 5.

2010-09-01T09:46:00.002+02:00

Kierowca pił kawę łapczywie. Że też nie poparzy sobie gardła. Takie poparzenia układu pokarmowego bywają bardzo nieprzyjemne. Elżbieta przypomniała sobie, że wuj Konstanty miał taki epizod w życiu. Co prawda zna to tylko z rodzinnych opowieści i nie może być pewna, że to zaprawdę prawda, ale człowiek musi czasami wierzyć na słowo. Nie może być zawsze i wszędzie naocznym świadkiem wszystkich wydarzeń. W każdym razie ów epizod miał miejsce we wczesnej młodości wuja Konstantego, zanim jeszcze wuj wyprawił się z powodu nieszczęśliwej miłości na Morze pontonem i słuch o nim zaginął. Kiedy miał szesnaście lat do rodzinnego miasteczka przyjechał cyrk osobliwości. Oprócz kobiety z brodą, człowieka-węża i dwugłowego niedźwiedzia, była tam przepiękna Połykaczka Ognia. Mówiono o niej, że to owoc ognistego związku piromanki i strażaka. W jej oczach tańczyły dwa skoczne ogniki, a i duszę ognistą miała jak sam diabeł. O temperamencie nie wspominając. Młody wuj Konstanty wpatrywał się w nią jak urzeczony podczas wszystkich przedstawień. Był codziennie w publiczności i codziennie wieczorem zasypiał z jej płomiennym portretem pod powiekami. Aż przyszedł czas ostatniego przedstawienia. Połykaczka przechodziła samą siebie. Publiczność wydawała jęki zadowolenia i przestrachu na przemian, aż w końcu nieszczęsna Połykaczka popełniła błąd. Co się zdarza w tym zawodzie. Pomyliła buteleczkę spirytusu z naftą. Co było dalej, można sobie tylko wyobrazić.

-To powie mi pan, czy nie? – Elżbieta usłyszała swój cokolwiek zniecierpliwiony głos. Kierowca spojrzał na nią i ziewnął.

-Nie wiem, od czego tu zacząć.

-Od początku .

-To by zbyt długo trwało, stanowczo zbyt długo. Nie mamy tyle czasu. Za chwilę dojeżdżamy.

-To po co pan pił tę kawę tak długo?! – Elżbieta był już wystarczająco mocno zdenerwowana, by po raz pierwszy tego dnia podnieść głos.

-Ależ pani jest. Nic dziwnego, że do tej pory nie znalazła pani męża.

Elżbieta spojrzała na kierowcę zaskoczona. Zrobiła jej się przykro. Kierowca to zauważył.

-Ale ja nie to chciałem pani powiedzieć, przepraszam.

-Pan ma takie oczy… od razu to zauważyłam, ale się bałam… Nie myślałam, że to jeszcze zobaczę.

Kierowca gwałtownie odwrócił głowę, od razu zrobił się nerwowy.

-Zobaczy to pani jeszcze nie raz. Przed tym nie ma ucieczki.

-Niech pan mi powie… czy któregoś dnia… zobaczę to także w swoich oczach?

Kierowca na nią spojrzał. Elżbieta nie mogła wydobyć z siebie słowa. Powietrze stało się gestę i lepkie, z trudem mogła złapać oddech. Nie chciała skończyć w pontonie na środku oceanu, ani w łódce z klaunem recytującym Mickiewicza po fińsku. Wszystko może znieść, wszystko wytrzyma, ale nie jarzmo rodzinnego szaleństwa.

-Moja mama też zwariowała. Kiedyś prawie utopiła mnie w morzu, potem zawieźli ją do domu dla psychicznie i nerwowo chorych. Nigdy więcej jej nie widziałam. Dlatego tak nie lubię morza.

-Dlatego właśnie tam jedziemy. Ktoś tam na panią czeka.

-I to jest ta ważna wiadomość, którą miał mi pan przekazać? – zdziwiła się Elżbieta.

-Nie, ja chciałem pani powiedzieć…

W tym momencie Kierowca bardzo gwałtownie zahamował. Elżbieta, która kompletnie nie spodziewała się tak gwałtownego manewru, poczuła tylko silne udzerzenie w okolicy skroni, potem ciepłą strużkę płynącą wartko po policzku, a potem świat zawirował i zamknął się nad nią płachtą czerni.

Czy to końcowy przystanek? Zdążyła pomyśleć i natychmiast straciła przytomność. W powietrzu unosił się zapach rozlanej kawy.

Wolę róż. Część 4.

2010-08-30T20:46:00.003+02:00

Dzwonili z gazowni, że będę jutro. Elżbieta nic na to nie powiedziała. Kto to wie, co będzie jutro? Może jakiś szaleniec zapragnie zniszczyć cały świat? Albo połowę, a Elżbieta (i gazownicy) będą mieli pecha, że akurat wybierze ich połowę świata? Kto to może wiedzieć? To pytanie musiało pozostać na razie bez odpowiedzi. Podobnie jak wiele innych tego poranka: co się stało z Nieznajomą? I z wujem Konstantym? Czy Elżbieta popadała w szaleństwo? Póki co, by złapać fizyczny kontakt z rzeczywistością, Elżbieta pozmywała naczynia. Potem przebrała się i postanowiła wyjść z domu.

-W tym domu za dużo się dziś dzieje – powiedziała głośno, by dodać sobie animuszu. Przed wyjściem zajrzała jeszcze raz do łazienki. Owa nowość – wielkie, wikroriańskie okno – nadal tam było. Elżbieta postanowiła to zignorować.

Pogoda była dziś zupełnie zwyczajna. Nie było ani ciepło, ani zimno. Ani mokro, ani sucho. Po prostu było. Tak, jak w dotychczasowym życiu Elżbiety. Jako tako. Czy to jest moja wina, że życie po prostu przecieka mi między palcami? – pomyślała. – Że nikogo nie mam, że nie wyszłam za mąż, nie mam dzieci, przyjaciółki od serca i wiernego druha psa? Czy to dobrze? Czy źle? I po jaką cholerę ja się nad tym zastanawiam!

Elżbieta przyspieszyła kroku. Była zbyt praktyczna na takie pytania. Bo co z tego! Gdyby nawet odpowiedziała sobie na wszystkie po kolei, szczerze, to co? I tak to by niczego w jej życiu nie zmieniło.

Elżbieta zupełnie nie zauważyła, kiedy znalazła się na przystanku. Na tym przystanku zatrzymywał się autobus tylko jednej linii. Jedynka. O tej godzinie zawsze był ten sam miły kierowca. Ale dziś był w kiepskim nastroju. Nie odpowiedział na „dzień dobry“ i nie domknął drzwi. Elżbieta musiała jechać w przeciągu.

-Jedziemy nad morze – usłyszała głos kierowcy.

-Nad morze?! – kompletnie ją to zaskoczyło – ale to setki kilometrów stąd! Ja nie mogę tam jechać, nie chcę, nie mam zamiaru!

-Pani zamiary mnie akurat guzik interesują. Jedziemy i koniec.

Kierowca wcisnął pedał gazu w podłogę. Dopiero teraz Elżbieta zauważyła, że jest sama… Nie było ani jednego pasażera oprócz niej. Zauważyła też, że kierowca jest tylko podobny do tego, z którym codziennie jeździła. Ten miał coś niepokojącego w oczach. Coś złego. Coś, co już wcześniej widziała. I nigdy nie chciała już zobaczyć.

Elżbieta bardzo się wystarszyła. Na wszelki wypadek wolała się nie odzywać. Patrzyła na zmieniąjcy się za oknem krajobraz.

-Naleje nam pani kawy? – usłyszała głos kierowcy. – W termosie jest. Potem pani coś powiem, to panią zainteresuje.

-A nie może mi pan powiedzieć bez tej kawy…? Ja coś nie mam dzisiaj do niej szczęścia…

- Wszystkiego się dowiesz! Ale najpierw kawa! – powiedział podniesionym tonen.

No nie… to już trzeci raz dzisiaj. Ja tego nie zniosę. Pomyślała…

Easy riders

2010-08-28T13:53:00.003+02:00

Wolę róż. Część 3.

2010-08-26T19:33:00.002+02:00

Co jest z tym ekspresem?! Wcześniej ciurkał pojedynczymi kropelkami, jak ranne, wykrwawiające się zwierzę, oddające ostatnie tchnienia, a teraz zalał cały blat! Jakby mało było tego bałaganu od rana…

-Co z tą kawą, Elizko? – usłyszała zniecierpliwiony głos wujka Konstantego.

-Nie jestem Elizka! Mam na imię Ela! Elżbieta! Jak ta brytyjska królowa! Wypadałoby pamiętać, w końcu jesteś moim chrzestnym! – tego już było za wiele…

-To co z tą kawą, Elu? – nie zniechęcał się wuj.

-Zaraz będzie. – mruknęła pod nosem. Wuj Konstanty nie mógł tego usłyszeć, a jednak.

-Ładnie to tak do wuja się zwracać? W końcu trochę się nie widzieliśmy… No i jestem twoim chrzestnym.

-Wiem, przepraszam – bąknęła nieszczerze. Po czym postawiła dwie kofeinowe filiżanki na środku tacy. Obok nich wyprężyła się cukiernica i przycupnął mały dzbanek na mleko. W kształcie krowy. Zbyteczna dosłowność.

Elżbieta wyszła z kuchni.

-Jeśli wejdę do tego cholernego salonu i znowu w nim nikogo nie będzie, to… nie wiem, co zrobię – powiedziała pod nosem Elżbieta i weszła do salonu. No nie… Znowu to samo. Nie ma nikogo.

-Wuju?

Cisza. Elżbieta postawiła tacę z kawą na stole. Zaczęła się rozglądać. Co tym razem zginęło? I dlaczego to się musi przytrafiać właśnie jej! Na świecie jest podobno kilka miliardów ludzi! Nagle poczuła czyjąś wyjątkowo chłodną dłoń na swoim ramieniu. Chłód przeszedł przez duże oka wełnianego swetra. Elżbieta aż podskoczyła.

-Przepraszam – powiedział wuj – udałem się w ustronne miejsce. Ładny tam masz widok z okna.

-Z jakiego okna, wuju? Przeweż ja w łazience nie mam okna!

-Nie? Przysiągłbym, że masz tam piękne, witrażowe okno.

Elżbieta patrzyła na niego jak na wariata, którym przecież był. Witrażowe okno. W moim domu z wielkiej płyty. I co jeszcze? Pewnie wiktoriańskie?!

-Pewnie wiktoriańskie to okno, co? – uśmiechnął się wuj Konstanty i upił spory łyk kawy, głośno przy tym siorbiąc. Musiała iść to sprawdzić.

Drzwi do łazienki zaskrzypiały przeciągle, jakby ziewały po nieprzespanej nocy. Trzeba je wreszcie naoliwić. Elżbieta stanęła jak wryta. Na ścianie, gdzie zawsze było lustro w brzydkiej, plastikowej ramie, oraz stara szafka na leki, prezentowało się niezwykłej urody, wielkie, witrażowe, wiktoriańskie okno! Trzy razy „W“! Niesłychane! A więc to już pewne. Elżbieta dołączyła właśnie do zacnego grona rodzinnych wariatów. Innego wytłumaczenia po prostu nie było.

Szybko wróciła do salonu.

-Wuju, skąd się wzięło to…

Ale w salonie nikogo nie było. Co więcej – zniknęła taca, cukiernica i dzbanek na mleczko w kształcie krowy.

-Wuju?!

Odpwiedziała tylko cisza.

Elżbieta opadła na krzesło. Kręciło jej się w głowie od tego wszystkiego. Nie, spokojnie. To się da racjonalnie wytłumaczyć… Tylko… jak?

Nagle rozległ się dźwięk telefonu. Telefon dzwonił dość natrętnie, jakoś tak inaczej niż zwykle. Elżbieta spojrzała na aparat z niepokojem.

-Nie odbiorę cię, nie odbiorę, nie odbiorę!

Elżbieta wbiła w telefon wzrok. Po chwili wstała i podniosła słuchawkę.

-Halo?

Wolę róż. Część 2.

2010-08-25T13:38:00.004+02:00

Eliza, lub też Elżbieta, poszła do kuchni, zostawiając Nieznajomą w salonie.

Chyba nic nie ukradnie i nie wyjdzie po kryjomu… - pomyślała sobie. Dlaczego ja właściwie to robię? Dlaczego jej słucham? Przecież ja mam zawsze swoje zdanie! Moje własne, niczyje inne! I nigdy, ale to nigdy nikogo nie słucham!

Nastawiła ekspres…

Nawet nie zapytałam, jaką ona pije. Czarną czy z mlekiem. Słodką czy nie. – Eliza, lub Elżbieta, była na siebie zła.

Kawa parzyła się tego ranka wyjątkowo powoli. Krople powolutku ściekały po brzegach filiżanki. Dlaczego zrobiła jej w swojej ulubionej? Przecież nigdy nie pozwalała nikomu z niej pić. Nie, to trzeba jakoś wyjaśnić.

Gdy Eliza, lub Elżbieta, wróciła do salonu, nikogo w nim nie było. Kwiaty też zniknęły. Dziwne, przecież zapewniała, że woli róż…

Eliza, lub Elżbieta, usiadła przy stole, przed nią stały dwie filiżanki z kawą. Jedna ulubiona, druga mniej. Podwójna dawka kofeiny… W tej sytuacji przyda się na pewno.

-Przepraszam! – usłyszała swój głos – jest pani tu, czy sobie pani poszła bez pożegnania? To niezbyt kulturalne.

Nikt nie odpowiedział. Eliza, lub Elżbieta, pomyślała, że chyba jest szalona. Choroby psychiczne dręczyły jej rodzinę od czasu do czasu. Nie były bardzo groźne, raczej dokuczliwe. Wuj Konstanty… biedaczek. Zwariował z nieszczęśliwej miłości. Wmówił sobie, że jest starym, żółtym serem i nic go już w życiu nie spotka. A miał wtedy zaledwie trzydzieści sześć lat. Wypłynął pontonem w morze i nikt go już nigdy nie zobaczył… A babcia Leokadia? Co prawda dopadło ją w dość późnym wieku, ale za to jak dotkliwie? W dzień i w nocy prześladował ją cyrkowy klaun, który recytował jej Mickiewicza po fińsku! Podobno była to tortura nie do wyobrażenia! Na nic było zatykanie uszu watą. W końcu babcia wsiadła do łodzi, razem z klaunem, i postanowiła go odwieźć w ojczyste strony. Morzem. Że też tych wszystkich szaleńców ciągnęło do wody… Eliza, lub Elżbieta, nigdy nie mogła tego zrozumieć. Osobiście wody nie znosiła. Chyba, że w wannie. Z pianą. O tak. Długa, ciepła kąpiel. Pewnie dobrze by jej teraz zrobiła...

Te wszystkie myśli zajmowały ją z dobre pół godziny. Obie kawy zdążyły już zupełnie ostygnąć. No, nic. Dzień zaczął się dziwnie, ale nie należy się tym przejmować. W pradzie Eliza, bądź Elżbieta, do pracy już nie pójdzie, ale może jeszcze zrobi coś pożytecznego? Spojrzała na pusty wazon. Westchnęła. Szkoda, może kwiaty nie były szczególnie piękne, mężczyzna, który je wczoraj przyniósł szczególnie interesujący, ale w końcu… były jej. Eliza, lub Elżbieta, zabrała filiżanki. Rozległ się dzwonek do drzwi. W pierwszej chwili Eliza, lub Elżbieta, nie wiedziała co to jest, bo dzwonek od lat już nie działał i nie pomagały żadne próby naprawienia go.

-To jest naprawdę bardzo dziwny dzień – znowu usłyszała swój głos. Wyszła, żeby otworzyć. Z korytarza dobiegł stłumiony krzyk. W drzwaich stał wuj Konstanty. Nieco przemoczony, jak to po długiej wyprawie pontonem… I pachniał jak stary, żółty ser.

-Mogę wejść? Trochę jakby… przemokłem…

Nie czekając na to, co powie Eliza, lub Elżbieta, wuj Konstanty wszedł do środka i skierował się prosto do salonu. W całym korytarzu zostawił mokre ślady. Eliza, lub Elżbieta, nie mogła wydobyć z siebie słowa. Uznała zatem, że będzie lepiej, jeśli posprząta. Jeszcze się ktoś na tych mokrych śladach pośliźnie… Boże... i ten piach!

-Możesz mi zrobić kawy? – usłyszała głos wuja Konstantego. Zostawiła w spkoju wiadro i ścierkę i poszła za tym głosem do salonu.

-Najpierw mi powiedz, wuju, co się tu dzieje! Nie było cię dwadzieścia lat! I zabrudziłeś mi całe mieszkanie!

- Wszystkiego się dowiesz. Ale najpierw kawa…

Eliza, lub Elżbieta, zmarszczyła czoło. Już to raz dzisiaj słyszała.

Wolę róż – czyli opowiadanie pod kolor.

2010-08-24T12:34:00.004+02:00

Część Pierwsza.

Spotkanie.

Bukiet nawet nie pachniał. Znaczy wydobywał z siebie pewnego rodzaju zapach, ale był to zapach kwiaciarnianych specyfików – nabłyszczacza w spreju, odżywki do ciętych kwiatów. Nic, co byłoby przyjemne dla zmysłu powonienia Elizy. A może Elżbiety? Nigdy nie miał pamięci do imion. I nikt też nie miał o to do niego pretensji. Ów niedostatek pamięci nadrabiał nieodparcie uwodzicielskim urokiem osobistym. Ale nie o nim będzie ta opowieść.

Bukiet wylądował w wazonie. Zupełnie przeciętnym flakonie na kwiaty cięte. Stanął pośrodku stołu i nikt już o nim nie pamiętał. Chociaż nie. Stop. Zwrócił na siebie uwagę dopiero kolejnego dnia. A był to dzień szczególny. I o tym będzie ta opowieść.

Eliza, lub Elżbieta, wstała trochę później niż zwykle. Wszystkie poranne czynności odbywała w związku z tym w pośpiechu. Nie zauważyła w pierwszej chwili, że ktoś obcy stoi pośrodku jej salonu, obok jej stołu i wpatruje się w jej bukiet. Przeszła obok Ktosia kilka razy, zanim tak naprawdę Ją zauważyła. Ale kiedy zauważyła, z jej piersi wydobył się stłumiony krzyk. Przede wszystkim zaskoczenia.

-Matko Święta! Kim pani jest?

-Wolę róż – odpowiedziała Nieznajoma spokojnym, miłym tonem.

-Ale kim pani jest?! I kto panią tu wpuścił?!

-Wolę róż, a ty?

-A ja nie, proszę stąd natychmiast wyjść, bo zawołam kogoś!

-Kogo?

-Nie wiem, policję, albo sąsiada!

-O, fantastycznie, chętnie ich poznam.

-Czy pani w ogóle rozumie, co ja do pani mówię?

-Rozumiem. Tylko nie rozumiem, skąd to zdenerwowanie…

-Bo się pani włamała do mojego mieszkania! A ja już muszę wyjść. Jestem spóźniona do pracy!

-To trzeba było wcześniej wstać, miałybyśmy czas na krótką rozmowę przy kawie.

-Czy pani jest normalna?

-A ty?

Eliza, lub Elżbieta, zatrzepotała rzęsami. Tego już było za wiele. Nieznajoma uśmiechała się do niej, stojąc na środku jej salonu, przy jej stole, na którym stał jej bukiet. I zupełnie nic sobie z tego nie robiła. A na dodatek dość bezczelnie zaproponowała:

-A może zadzwonisz do pracy i weźmiesz sobie wolny dzień? Spędzimy trochę czasu razem… Hm?

-A dlaczego miałabym to zrobić?

-Bo umierasz z ciekawości, kim jestem i co robię pośrodku twojego salonu, przy twoim stole, na którym stoi twój bukiet. Ładny, choć, jak wspominałam już dwa razy – wolę róż.

Eliza, lub Elżbieta, patrzyła na Nieznajomą i nie przychodziło jej do głowy nic, co mogłaby jej powiedzieć. Niestety, Nieznajoma miała rację. Eliza, lub Elżbieta, umierała z ciekawości.

-To dzwoń. – powiedziała Nieznajoma wręczając jej słuchawkę telefonu. – A potem rób kawę, mam ci wiele do powiedzenia.

-A… o czym?

-Wszystkiego się dowiesz. Najpierw kawa.

I co to będzie, mamo?

2010-08-23T11:30:00.002+02:00

Z nami, klimatem, kursem franka szwajcarskiego, piłką nożną, stanem wód, zasobnością portfela, światłem w lodówce i ojcem dyrektorem?

Co, mamo?

...

Eksperymenty na żywym organizmie...

2010-08-22T20:39:00.003+02:00

trwają. Każdą wolną chwilę poświęcam robieniu zdjęć. Wciągnęło mnie. I to bardzo. Czasem wychodzi, czasem nie. Ale dobrze jest mieć odskocznię. Małyszem aparatu pewnie nie zostanę, ale zawsze trochę przewietrzę mózgownicę.

Poniżej: autoportret na kocu :)

Tymczasem borem lasem...

Zaczyna się...

2010-08-22T13:19:00.003+02:00

Czas akcji: teraźniejszość;

Miejsce akcji: kula ziemiska;

Osoby: Matka, Tymon;

Matka (lat 30) do Tymona (lat... 22 miesiące):

-Będziesz pił mleko?

-No co ty!!

Apetyt na życie...

2010-08-21T10:23:00.001+02:00

i inne spo-życie.

Biję się...

2010-08-20T11:07:00.003+02:00

tym razem nie w pierś, a z myślami. Te myśli owładnęły mną już dobrych kilka lat temu. Na początku zupełnie się im poddałam. Efekt był taki, że co drugi dzień ryczałam ja bóbr. Mój tato tylko mówił: świata nie zbawisz. I nie zbawiłam. Co to były za myśli? O biednych, niechcianych, zmaltretowanych przez życie i ludzi zwierzętach... Ze względu na warunki i okoliczności, nie tylko przyrody, myśli te skupiły się głównie na kotach. Starałam się w miarę możliwości pomagać. Sama przygarnęłam wtedy kotkę bez nogi (obecnie mam trzy koty). Jedna, biedna koteczka ze straszliwymi ranami na szyi i pod pachami (po wrośniętej obroży) trafiła do mojej mamy. W schronisku leczyli ją kilka miesięcy - bez skutku. Kotka umierała na oczach. Nie jadła, nie ruszała się. Zabijał ja stres. U nas wyzdrowiała w trzy tygodnie.

Potem mama przygarnęła umiarającą z głodu Kicię. Młoda, śliczna bardzo chora. Lekarz musiał usunąć jej wszystkie zęby (oprócz kiełków, które dało się uratować). Kicia była cudna, miła, kochana. Niestety.... zagryzł ją pies sąsiadów...

I tak. Mam trzy koty. Moja mama też. Do niedawna miała też psa, ale trzeba było go uśpić, bo był już bardzo chory... Mama bardzo to przeżyła...

Dla mnie zwierzę jest jak członek rodziny. Niektórych to śmieszy. Ale ja nic na to nie poradzę. Nie ma chyba bardziej chwytającego za serce widoku, niż widok zwierzaka, którego wyrwało się śmierci. Jak to zwierzę dochodzi do siebie, z dnia na dzień staje się po prostu szczęśliwe, ufne. Jego życie znowu ma sens i sens ten nie polega na bezkresnym cierpieniu.

I właśnie te moje myśli dotyczą tego. Wiem, że świata nie zbawię. I choć kosztuje mnie to strasznie dużo emocji, łez i czasem bezsilnej złości, która nijak nie może znaleźć ujścia, to chyba znowu chcę pomagać tym biedakom.

Chciałabym się stać tzw. domem tymczasowym dla takich zwierzaków, których w naszym kraju nie brakuje. Jest tylko jedno małe ale: czy reszta domowników mnie nie zabije...

Oto jest pytanie.

Przepraszam za ten strumień świadomości, ale musiał ze mnie wyleźć w końcu.

Dawno, dawno temu...

2010-08-19T09:21:00.002+02:00

... w odległej Galaktyce, w Imperium zachodziły poważne zmiany światopoglądowe.

Grzyb...

2010-08-18T16:50:00.002+02:00

...sprawa ulotna!

jak dawno temu, za górami, za lasami, filozoficznie zauważył pewien gracz pewnego teleturnieju.

NOWE ŻYCIE!!!

2010-08-15T16:25:00.002+02:00

mówi samo za siebie.

Napoleon Bonaparte...

2010-08-14T20:32:00.004+02:00

powiedział, że w Polsce odkrył piąty żywioł - BŁOTO.

Światłość

2010-08-13T08:54:00.005+02:00

Po jasnej stronie mocy...

iphone vintage story

2010-08-12T12:00:00.005+02:00

Gdy rozum (nie)śpi...

2010-08-11T10:47:00.001+02:00

Przyśniło mi się dziś, co następuje:

Pani (dajmy na to Magdalena) trudniła się zupełnie niezwykłym zajęciem. Zawodowo żegnała ludzi. Ale nie na pogrzebach. Jeszcze za życia. Kiedy ktoś na przykład wyjeżdżał, wyprowadzał się, zmieniał pracę, rozwodził się z żoną/mężem i potrzebował, by ktoś go pożegnał zamykając tym samym pewien etap jego życia, wynajmował do tego celu Panią (dajmy na to Magdalenę). Jej pożegnania były niezrównane. Zawsze dokładnie takie, jakie sobie życzył klient/ka. W punkt. Zapadały w pamięć, serce, duszę. Jeśli trzeba było – to pożegnalnie wymasowała stopy (widziałam ją podczas tej czynności w moim śnie; sytuacja była dwuznaczna: toaleta publiczna, przed wejściem czekał pies (klienta); Pani (dajmy na to Magdalena) była w środku z klientem; on siedział na zamkniętym sedesie, bez butów, a ona masowała mu stopy; bez podtekstów). Oboje spojrzeli na mnie. Wtedy się obudziłam.

Ale od razy wyobraźnia zaczęła robić swoje.

Jaka piękna mogła to by być histotria. Od razu pomyślałam o filmie…

Zamykam oczy i widzę kadry…

No i zakończenie.

Tak, mi przyszło do głowy...

2010-08-10T12:13:00.000+02:00

Mój mózg mnie nieustannie zaskakuje. Mówi mi takie „a-kuku“! i wyskakuje… jakiś diabeł z pudełka. Dziś rano podsunął mi taki oto obrazek: pani spaceruje z pieskiem. Piesek jest mały, trzęsie się z wysiłku, bo na cienkiej jak papieros szyi nosi głowę hipopotama… Mój pan doktor spojrzał tylko na mnie, lekko się uśmiechnął, potem ziewnął, podrapał się za lewym uchem, poprawił nogawkę, rzucił okiem na wypastowane trzewiki, uniósł znacząco brew, znowu się podrapał – tym razem za prawym uchem, odchrząknął, wziął łyk wody, spojrzał na mnie i… nic nie powiedział. Więc zachęcony, kontynuowałem.

-Ten mój mózg, panie doktorze, to złośliwy jest. Po co on mi podsuwa takie obrazy? -Może chce panu coś uświadomić – bąknął doktor.

-Ale co?

-Nie wiem, jak pan sądzi?

-Że psy nie powinny mieć głów od hipopotama…?

-Nie wiem, a jak pan sądzi?

-Sądzę, że nie powinny. Chociaż świat jest pełen wybryków natury. Na przykład ceny papierosów. Przecież to jest nieetyczne!

-Nie wiem, a jak pan sądzi? – mruknął doktor.

To też jest ciekawe zjawisko. Sześć lat ten mój pan doktor studiował w kraju i za granicą, a jedyne co mu przychodzi do głowy to: „nie wiem, a jak pan sądzi?“. To podobno jego autorska, unikalna metoda. Opublikował ją na łamach fachowego pisma i teraz wszyscy z niej korzystają. No, może nie wszyscy. Ja. I paru pacjentów. Wszyscy za godzinę tego: „nie wiem, a jak pan sądzi?“ płacimy równiutko sto pięćdziesiąt złotych. I muszę powiedzieć, że mam zawsze o wiele lepsze samopoczucie, jak wychodzę od mojego pana doktora. Czuję, że biorę udział w czymś ważnym, w doniosłej metodzie naukowej, która co prawda nie bardzo mi pomaga, ale też i specjalnie nie przeszkadza w życiu.

Mój mózg nieustannie podsuwa mi zaskakujące obrazki. Ale szczerze mówiąc – dobrze mi z tym. Wcale nie chcę być uzdrowiony. Albo coś takiego. Lubię moje psy o szyjach cienkich jak papieros, które dźwigają głowę hipopotama. Lubię papugi, które latają na gumowych skrzydłach i robią kupy wielkości arbuzów. Lubię smoki, które piją ze mną popołudniową kawę. I lubię mojego pana doktora. Za to, że zawsze pyta mnie, co o tym sądzę. Nieoceniony człowiek.

Stracony wątek.

2010-08-08T21:11:00.001+02:00

W Departamencie do Spraw Rozwoju Straconych Wątków pracował już długo. Na tyle długo, żeby w końcu stracić wątek. Przychodził codziennie do pracy na ósmą i od progu zadawał sobie to samo pytanie – ale o co tu chodzi? W którym miejscu straciłem wątek? A tymczasem wątek stracił się sam. A oto jak do tego doszło:

-Dzień dobry, panu… - usłyszał pewnego lipcowego dnia, gdy właśnie przełykał ostatni kęs śniadaniowej bułki. Właścicielka owego „dzień dobry“ była przeciętnie wyglądającą kobietą, ale miała w sobie coś… to coś. Nieuchwytne, nienazywalne, ledwie widoczne. On zauważył. -Chciałabym wiedzieć, co będzie dalej… Pomoże mi pan? - Momencik… - przełknął – proszę wejść do środka, dobrze? – bo stała w progu. Kobieta weszła do środka. Poczuł subtelny zapach perfum. A może to nie były perfumy? Są podobno ludzie, którzy z natury ładnie pachną. -Zapytać? – pomyślał – Może nie. Pomyśli jeszcze, że się wtrącam. -Co to za wątek? Co chce pani wiedzieć? – słowa wydobyły mu się tym razem z gardła. Był to ton służbowy, umiarkowanie miły, nienachalny, zwykły. Jak ich uczono na kursie, zanim podjął tę pracę piętnaście lat temu. Od tamtej pory szkolenia niewiele się zmieniły. Wiedział to, bo musiał je odnawiać co trzy lata. -Chciałabym wiedzieć, co będzie dalej z moim życiem? Bo straciłam wątek…– powiedziała cicho, zawstydzona. Popatrzył na nią z lekkim uśmiechem. -Niech się pani nie zawstydza. Codziennie słyszę to pytanie. Spokojnie. Zaraz sprawdzę i pani powiem, dobrze? Kobieta lekko skinęła głową i przygryzła dolną wargę. Pewnie często tak robi, jak się niepokoi. On postukał w klawisze. Zadał kilka rutynowych pytań. Palce zabębniły w klawiaturę. Po chwili już wiedział. Spojrzał na kobietę. Ona czekała w niepewności. On tylko uśmiechnął się do niej lekko zawstydzony. -Zostanie pani moją żoną. A potem zamieszkamy razem. Będziemy mieć pelargonie i psa. A potem dwójkę dzieci. Kobieta patrzyła na niego zdumiona. On też czuł się raczej nieswojo. Dziwnie tak spotykać swoje przeznaczenie. -Ale ja już mam męża. I jestem z nim umiarkowanie szczęśliwa. – usłyszał. Spojrzał na nią, potem jeszcze raz na monitor. -Oj, najmocniej panią przepraszam, błąd systemu, wirus. Zaraz to naprawię. Przeprowadził operację jeszcze raz. Teraz dostał właściwe dane.-Za trzy dni w pani domu wybuchnie pożar. Straci pani wszystko. Męża też. Będzie pani tak nieszczęśliwa, że straci pani wątek. Tym razem już kompletnie i nieodwracalnie. Nawet my nie będziemy pani w stanie pomóc. -To straszne… I nic się nie da z tym zrobić? -Przepraszam panią, najmocniej, z czym? Bo straciłem wątek…? – zapytał i zaraz potem oblał się rumieńcem wstydu.

Dokończ mnie!

2010-07-05T21:09:00.002+02:00

Oto początek opowiadania. Kto ma ochotę, niech wymyśla dalej :))

W dziwnej szafie, w starym domu wisiały tylko trzy ubrania: spodnie, koszula i palto. Spodnie miały cztery łaty, koszula była zgrzebna, choć zupełnie przyzwoitej jakości. Palto z cudownej, szkockiej wełny. Któż mógł być ich właścicielem? Niewielki mężczyzna, czy też postawna kobieta? Jeśli mężczyzna – to kim był? Co porabiał? Czemu mógłby się oddawać bez reszty? Jeśli kobieta – to jaka? Raczej brunetka, czy blondynka? Nałogowa palaczka, czy zdecydowana przeciwniczka palenia? Kobieta tradycyjna, czy wolnomyślicielka, odważnie patrząca na świat? Kto? I czym się w życiu kierował?

Nie powstrzymam się...

2010-07-02T08:20:00.004+02:00

Z onetu - wiem, wiem, uczepiłam się - ale w tym wypadku to już nawet nie o onet chodzi...

Artykulik, że pewna jakaś tam pani aktorka została wybrana najseksowniejszą gwiazdą wegetarianką, spośród wszystkich jaśniejących nam na firnamencie, gdyż albowiem, ponieważ swoją dzielną postawą nie jedzenia mięsa uratowała - według skrupulatnych obliczeń około stu istnień zwierzęcych w przeciągu całego roku!

I bardzo dobrze, że uratowała, chociaż ja tam nikomu do garów nie zaglądam! Ale dlaczego w związku z tym jest najseksowniejsza? No i skąd ta liczba akurat stu?

A w ogóle to w takim razie ogłaszam się najseksowniejszą spośród wszystkich mieszkanek południowych rubieży wrocławskich, gdyż swoją postawą nie jeżdżenia samochodem po pijaku, nikogo nie zabiłam i teoretycznie uratowałam dziesiątki, o ile nie setki! istnień ludzkich i zwierzęcych!!

No duma mnie wprost rozpiera! Was nie?